René Magritte (1898-1967), after - Black Magic

René Magritte - Czarna Magia (after) - Offsetdruk/posterprint - 70 x 50 cm

Imię i nazwisko: René Magritte
Tytuł: Czarna Magia
Rodzaj: Oryginalny plakat artystyczny - Wysokiej jakości offset druk/posterprint na podstawie oryginalnego dzieła z 1945 roku
Wydawnictwo: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Styl: Nowoczesny - Surrealizm

Cechy charakterystyczne:
- Doskonały stan: A+
- 70 x 50 cm
- Widnieje podpis w druku
- Na podstawie oryginalnego dzieła Magritte’a z 1945 roku

DODATKOWE INFORMACJE O ARTYŚCIE:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem surrealistycznym.

René Magritte na początku pracował jako projektant w fabryce tapet, a następnie tworzył również wiele plakatów reklamowych.

Debiut Magritte’a w malarstwie był kubistyczny, futurystyczny i abstrakcyjny, pod wpływem jego przełożonego, Victora Servranckxa, w fabryce tapet UPL (Les Usines Peters-Lacroix, w Machelen). Po zapoznaniu się z twórczością Giorgia de Chirica, w 1925 roku, Magritte zaczął wprowadzać surrealistyczne elementy do swojej pracy. De Chirico przedstawia przedmioty bardzo realistycznie, lecz w zupełnie różnych kontekstach przyczynowych i czasowych. W ten sposób podkreśla on tajemniczość świata przedmiotów. Również porządek konwencjonalny i rozmieszczenie rzeczy są w ten sposób ironizowane.

Magritte tworzył przede wszystkim obrazy (olejne na płótnie), ale także gouache, przedmioty i kolaże.

Pod kierownictwem E.L.T. Mesensa współpracował przy czasopiśmie Esophage i w 1927 r. miał pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.

Między 1927 a 1930 rokiem Magritte przebywał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja została uhonorowana przyjaźnią Paula Eluarda i André Bretona, którzy w 1924 roku napisali już Manifest surrealistyczny. Kiedy Breton zażądał, by żona Magritte’a zdjęła naszyjnik z krzyżykiem, postanowił wrócić do Brukseli.[1]

Gdy w 1930 r. Galeria Le Centaure, z którą Magritte był związany kontraktem, zbankrutowała, E.L.T. Mesens mógł odkupić wszystkie jego prace, wówczas około 200 sztuk.

W 1934 Magritte i jego otoczenie zastosowali technikę cadavre exquis także w obrazach, naśladując eksperymenty językowe, w których wiersz piszą kilku poetów.

Między 1934 a 1937 Magritte tworzył pod pseudonimem „Emair” plakaty filmowe dla niemieckiego dystrybutora filmów dźwiękowych Tobis Klangfilm. Archiwum miejskie w Leuvenie gromadzi siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte’a.

Podczas II wojny światowej Magritte pracował i mieszkał w francuskim Carcassonne. Fałszował sztukę, by utrzymać się przy życiu. Chodziło przede wszystkim o prace De Chirico, Picassa i Braque’a.[1] Przez krótki okres, między 1940 a 1946 rokiem, Magritte wzbogacił swoją paletę o lekko impresjonistyczny akcent (tzw. „okres Renoira”), co miało lepiej się sprzedawać.

W 1945 r., po powrocie do Belgii, został członkiem Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 r. krótko malował w stylu komiksowym, lecz bez powodzenia.[1] Już jednak po krótkim czasie wrócił do wcześniejszego, prawie fotorealistycznego stylu, nieco ostrzejszego ze względu na burzliwe relacje z wcześniejszym surrealistycznym otoczeniem (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarna humor Magritte’a często prowadziła go do morbidalnej figuracji, dodatkowo „surrealizowanej” przez czasem niemożliwe, nieprawdopodobne nazwy, które nadał swojemu dziełu.

W 1953 r. Magritte stworzył malowidła na ścianach w Casino w Knokke na belgijskim wybrzeżu, na zamówienie rodziny Nellens. Obecnie są one chronione przez Royal Commission for Monuments and Landscapes. W 1960 r. został wyróżniony belgijską Nagrodą Państwową za całokształt twórczości. Był to pierwszy raz, gdy nagroda ta została przyznana malarzowi.

W latach 50. XX wieku twórczość Magrittesa była bardzo modna wśród nabywców z Nowego Jorku. Wyjaśnia to dużą obecność jego dzieł w amerykańskich zbiorach do dzisiaj. Również jego najsłynniejsza ikona La Trahison des Images znajduje się tam.

Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek na skutek raka trzustki, gdzie został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Większość dorobku Magritte’a należy stylistycznie do surrealizmu, jednej z ważnych sztuk XX wieku. W wielu jego dziełach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. To prawdopodobnie odniesienie do faktu, że Magritte odnalazł swoją matkę nagą w Sambre po tym, jak popełniła samobójstwo.

Dzieło Magritte’a, podobnie jak prace Salvadora Dalí’ego czy Carela Willinka, jest bardzo precyzyjnie wykonane, co podkreśla realistyczny efekt w rzeczywistości niemożliwych przedstawień.

Najsłynniejsze dzieło Magritte’a to bez wątpienia La Trahison des Images (1928-29) lub „Zdrada obrazu” z malarskim napisem: Ceci n’est pas une pipe pod bardzo realistycznym wizerunkiem fajki. W tym dziele René Magritte maluje fajkę z tuż pod nią napisem: „Dit hier is geen pijp” (Ceci n'est pas une pipe). Chce on przypomnieć sobie i widzowi, że chodzi tu o płótno namalowane olejem, czyli obraz, a nie prawdziwą fajkę. Każde odwołanie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka to tak naprawdę idea, która ma swój początek w umyśle.

Poprzez ciągłe zadawanie pytań i w pewnym sensie oszukiwanie nas, Magritte zmusza nas do myślenia o sztuce. W tym kontekście można także postrzegać tytuły dzieł Magritte’a. Zazwyczaj tytuły te nie mają związku z tematem obrazu. Późniejsi artyści konceptualni rozwinęli tę tendencję bardziej, tworząc instalacje, performanse lub happeningi i sprowadzając dzieło do idei. To także krytyka artystów, którzy uważają, że muszą wiernie odwzorowywać rzeczywistość, tak jak później hiperrealistyczni artyści. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest umieścić rzeczywistość w innym kontekście. Jego sztuka zawsze rodzi więcej pytań niż odpowiedzi. Dowodem na to jest obraz syreny, przedstawionej z rybą na głowie i ludzkimi nogami. Charakterystyczny jest również obraz bardzo realistycznie odwzorowanej ryby, która po stronie ogona zmienia się w palącą cygaretkę z dymiącą chmurą (obraz „l'Exception” z 1963 roku). Dzieło Magritte’a również świadczy o wyjątkowo wysokiej biegłości w technice malowania olejem na płótnie.

Wielu dzieł Magritte’a ukazuje metamorfozę, przemianę jednego przedmiotu w inny. Albo praca jest w innym sensie niemożliwa, na przykład seria domków w nocy z jasnym niebem nad nimi w dzień. Albo księżyc, który zawiesza się nad liśćmi drzewa. Sowy lub inne ptaki, wyrastające z ziemi jak rośliny.

Jest powiązany z takimi artystami jak: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zou Wou-Ki