René Magritte (1898-1967), after - Sky Bird

René Magritte - De Hemelvogel - Offsetdruk/posterprint - 70 x 50 cm

Nazwa: René Magritte
Tytuł: De Hemelvogel
Rodzaj: Oryginalny plakat artystyczny - Wysokiej jakości offsetdruk/posterprint do oryginalnego dzieła z 1966 roku
Wydawnictwo: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Styl: Nowoczesny - Surrealizm

Charakterystyka:
- Doskonały stan: A+
- 70 x 50 cm
- Podpisany drukiem
- Według oryginału z 1966 roku

DODATKOWE INFO O ARTYŚCIE:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem surrealistą.

René Magritte początkowo pracował jako projektant w fabryce tapet, a później wykonał także wiele plakatów.

Debiut Magritte’a w malarstwie był kubistyczny, futurystyczny i abstrakcyjny, pod wpływem jego szefa pracy Victora Servranckxa w fabryce tapet UPL (les Usines Peters-Lacroix, w Machelen). Po zapoznaniu się z twórczością Giorgia de Chirico w 1925 r. rozpoczął przyswajanie surrealistycznych elementów w swojej pracy. Chirico przedstawia przedmioty bardzo realistycznie, ale w całkowicie odmiennych kontekstach czasowych i przyczynowych. Tak więc Chirico podkreślał tajemniczość świata przedmiotów. Również konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy w ten sposób zostaje zironizowane.

Magritte tworzył głównie obrazy (olejne na płótnie), ale także gouache, przedmioty i kolaże.

Pod kierownictwem E.L.T. Mesensa brał udział w czasopiśmie Oesophage i w 1927 r. odbył się jego pierwszy indywidualny pokaz w galerii „Le Centaure” w Brukseli.

W latach 1927–1930 Magritte przebywał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja została uhonorowana przyjaźnią z Paulem Éluardem i André Bretonem, który w 1924 r. napisał już Manifest surrealizmu. Gdy Breton domagał się, by żona Magritte’a zdjęła naszyjnik z krzyżykiem, postanowił wrócić do Brukseli.[1]

Kiedy w 1930 r. zbankrutowała „Galerie Le Centaure”, gdzie Magritte był zatrudniony na kontrakcie, E.L.T. Mesens mógł odkupić wszystkie jego prace, wówczas około 200.

W 1934 Magritte i jego otoczenie zastosowali technikę cadavre exquis również do obrazów naśladujących eksperymenty językowe, w których wiersz jest pisany przez kilku poetów.

Między 1934 a 1937 rokiem Magritte tworzył pod pseudonimem „Emair” plakaty filmowe dla niemieckiego dystrybutora dźwiękowego Tobis Klangfilm. Archiwum miasta Leuven przechowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte.

Podczas II wojny światowej Magritte pracował i przebywał w Carcassonne we Francji. Fałszował sztukę, aby utrzymać się finansowo. Chodziło głównie o prace Chirico, Picassa i Braque’a.[1] Przez krótki okres, między 1940 a 1946 rokiem, Magritte, za radą swojego agenta, nieco wzbogacił swoją paletę o akcenty impresjonistyczne (tzw. „okres Renoira”). Taki styl podobno lepiej sprzedawał się.

W 1945 r., po powrocie do Belgii, został członkiem Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 r. krótko malował w stylu komiksowym, ale bez powodzenia.[1] Jednak po krótkim czasie Magritte powrócił do swojego dawnego, prawie fotorealistycznego stylu, choć nieco bardziej ostry w wyniku napięć w jego surrealistycznym otoczeniu (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarny humor Magritte’a często doprowadzał go do groteskowej figuratywności, jeszcze bardziej „surrealizując” przez czasami nierealne nazwy, które przypisywał swoim pracom.

W 1953 r. Magritte stworzył freski w Casino w Knokke na belgijskim wybrzeżu, na zlecenie rodziny Nellens. Obecnie są chronione przez Royal Commission for Monuments and Landscapes. W 1960 r. został uhonorowany belgijską Nagrodą Państwową za całokształt twórczości. Był to pierwszy raz, kiedy nagroda państwowa została przyznana malarzowi.

W latach 50. XX wieku prace Magritte’a cieszyły się ogromnym powodzeniem wśród nowojorskich kolekcjonerów. Wyjaśnia to duża obecność dzieł Magritte’a w amerykańskich kolekcjach do dziś. Także jego najsłynniejsza ikona La Trahison des Images znajduje się w Stanach Zjednoczonych.

Magritte zmarł w 1967 r. w Schaerbeek w wyniku raka trzustki, gdzie również spoczywa na miejscowym cmentarzu.

Większa część dorobku Magritte’a w stylistyce należy do surrealizmu, jednego z najważniejszych nurtów sztuki XX wieku. W wielu jego pracach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. Prawdopodobnie jest to odniesienie do faktu, że Magritte odnalazł swoją matkę nagą w Sambre po tym, jak popełniła samobójstwo.

Dzieło Magritte’a, podobnie jak prace Salvadora Dalí’ego i Carela Willinka, jest bardzo precyzyjnie namalowane, co podkreśla realistyczny efekt przedstawień nieistniejących w rzeczywistości.

Najbardziej znanym dziełem Magritte’a jest bez wątpienia La Trahison des Images (1928–29) lub „Zdrada obrazów” z namalowanym tekstem Ceci n’est pas une pipe pod realistycznym przedstawieniem fajki. W tym dziele René Magritte maluje fajkę, a pod nią widnieje napis: „To tu nie jest fajka” (Ceci n’est pas une pipe). Pragnie on przypomnieć sobie i widzowi, że mamy do czynienia z płótnem namalowanym olejem, czyli obrazem, a nie prawdziwą fajką. Każde odniesienie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka jest w rzeczywistości ideą, mającą swój początek w duchu.

Poprzez stałe kwestionowanie i jak gdyby oszukiwanie nas samych Magritte zmusza nas do myślenia o sztuce. W tym świetle także tytuły dzieł Magritte’a mogą być postrzegane. Zazwyczaj te tytuły nie mają związku z tematem obrazu. Późniejsi artyści koncepcyjni poprowadzili tę linię jeszcze dalej, tworząc instalacje, performance lub happening i redukując dzieło sztuki do idei. To także krytyka artystów, którzy uważają, że muszą wiernie odwzorowywać rzeczywistość, jak później hiperrealistyczni artyści. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest umieszczenie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze wywołuje więcej pytań niż odpowiedzi. Dowodem na to jest obraz syreny przedstawionej z rybą jako głową i ludzkimi nogami. Charakterystyczny jest także obraz bardzo realistycznie przedstawionej ryby, która od ogona zmienia się w zapalony cygaro z dymiącą chmurką (obraz „l’Exception” 1963). Praca Magritte’a świadczy również o niezwykle wysokim opanowaniu techniki malarstwa olejnego na płótnie.

W dużej części dorobku Magritte’a widoczna jest metamorfiza, przemiana jednego przedmiotu w inny. Czasem praca jest również niemożliwa pod innymi względami, na przykład seria domów mieszkalnych w nocy, nad którą króluje jasne niebo w świetle dnia. Albo księżyc, który zawieszony jest nad liśćmi drzewa. Sowy lub inne ptaki wyrastają z ziemi jak rośliny.

Jest związany z następującymi artystami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki