René Magritte (1898-1967), after - Summertime

René Magritte - De Zomermaanden - Offsetdruk/posterprint - 70 x 50 cm

Naam: René Magritte
Titel: De Zomermaanden
Type: Originele kunstposter - Hoog kwalitatieve Offsetdruk/posterprint naar origineel werk uit 1953
Uitgeverij: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Stijl: Modern - Surrealisme

Karakteristieken:
- Perfecte staat: A+
- 70 x 50 cm
- Gesigneerd in druk
- Naar orgineel werk van magritte uit 1953

EXTRA INFO KUNSTENAAR:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 november 1898 – Schaarbeek, 15 augustus 1967) był belgijskim malarzem surrealistą.

René Magritte najpierw pracował jako projektant w fabryce tapet, a później stworzył także wiele afisjes (plakatów).

Debiut Magritta w malarstwie był kubistyczny, futurystyczny i abstrakcyjny, pod wpływem jego szefa pracy Victora Servranckxa w fabryce tapet UPL (les Usines Peters-Lacroix, w Machelen). Po zapoznaniu się z twórczością Giorgio de Chirico, w 1925 roku, zaczęto w pracach Magritte’a przyswajać surrealistyczne elementy. Chirico przedstawia przedmioty bardzo realistycznie, ale w zupełnie różnych kontekstach przyczynowych i czasowych. W ten sposób podkreśla tajemniczość świata przedmiotów. Również konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy jest w ten sposób zironizowany.

Magritte tworzył przede wszystkim obrazy olejne na płótnie, ale także gouache, przedmioty i kolaże.

Pod kierownictwem E.L.T. Mesensa brał udział w czasopiśmie Oesophage i w 1927 roku miał pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.

Między 1927 a 1930 Magritte przebywał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja została zwieńczona przyjaźnią Paula Éluarda i André Bretona, który w 1924 r. napisał już Manifest surrealizmu. Kiedy Breton zażądał pewnego razu, by żona Magritte’a zdjąła naszyjnik z krzyżykiem, postanowił wrócić do Brukseli.[1]

Kiedy w 1930 r. Galeria Le Centaure, z którą Magritte był związany kontraktem, zbankrutowała, E.L.T. Mesens mógł odkupić wszystkie jego prace, wówczas około 200 sztuk.

W 1934 Magritte i jego otoczenie zastosowali technikę cadavre exquis również w obrazach naśladujących eksperymenty językowe, gdzie wiersz pisany był przez kilku poetów.

Między 1934 a 1937 Magritte, posługując się pseudonimem „Emair”, tworzył plakaty filmowe dla niemieckiego dystrybutora dźwiękowego Tobis Klangfilm. Archiwum miejsko-brukselkie przechowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte.

Podczas II wojny światowej Magritte pracował i mieszkał w okręgu Carcassonne w Francji. Fałszował sztukę, by się utrzymać. Chodziło głównie o prace Chirico, Picassa i Braque’a.[1] Przez krótki okres, między 1940 a 1946 rokiem, Magritte, na prośbę swojego agenta, nieco wzbogacił swoją paletę o impresjonistyczny akcent (tzw. „okres Renoir”). Taki styl sprzedawał się lepiej.

W 1945 roku, po powrocie do Belgii, został członkiem Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 roku krótko malował w stylu komiksowym, ale bez powodzenia.[1] Jednak po krótkim czasie powrócił do dawnego, niemal fotorealistycznego stylu, choć nieco bardziej agresywnego, ze względu na niepokoje w jego surrealistycznym otoczeniu (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarny humor Magritta często prowadził go do morbidalnej figuracji, dodatkowo „bardziej zsuryalizowanej” przez czasami niemożliwie nierealne nazwy, które przypisywał swoim dziełom.

W 1953 roku Magritte stworzył malowidła ścienne w Casino w Knokke nad belgijskim wybrzeżem, na zlecenie rodziny Nellens. Zostały one objęte ochroną przez Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen. W 1960 roku został uhonorowany belgijską Państwową nagrodą za całokształt twórczości. Był to pierwszy raz, kiedy nagroda ta została przyznana malarzowi.

W latach 50. XX wieku prace Magritta były bardzo popularne wśród kolekcjonerów z Nowego Jorku. To wyjaśnia znaczną obecność jego dzieł we współczesnych kolekcjach amerykańskich. Znajduje się tam także jego najsłynniejszy ikona La Trahison des Images.

Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek na skutek raka trzustki, gdzie także został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Większość dorobku Magritta należy stylistycznie do surrealizmu, jednego z ważnych prądów sztuki XX wieku. W wielu jego pracach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. To prawdopodobnie odniesienie do faktu, że Magritte odnalazł swoją matkę nagą w Samberze po tym, jak popełniła samobójstwo.

Dzieło Magritta, podobnie jak dzieła Salvadora Dalí i Carela Willinka, jest niezwykle precyzyjnie namalowane, co podkreśla realistyczny efekt przedstawień, które nie mogą istnieć w rzeczywistości.

Najbardziej znane dzieło Magritta to bez wątpienia La Trahison des Images (1928-29) lub „Zdrada przedstawienia” z namalowanym napisem: Ceci n'est pas une pipe pod bardzo realistycznym wizerunkiem fajki. W tym dziele René Magritte maluje fajkę z płótnem poniżej, na którym widnieje napis: „To nie jest fajka” (Ceci n'est pas une pipe). Chce on przypomnieć sobie i widzowi, że chodzi tu o obraz malowany olejem na płótnie, a nie o prawdziwą fajkę. Każde odwołanie do prawdziwej fajki zdradza, że fajka jest w istocie ideą i ma swoje źródło w umyśle.

Poprzez zadawanie sobie pytań i wręcz wprowadzanie w błąd, Magritte zmusza nas do myślenia o sztuce. W tym świetle tytuły dzieł Magritta mogą być traktowane. Zwykle nie odnoszą się one do tematu obrazu. Późniejsi artyści konceptualni poszli w tym kierunku do granic, tworząc instalacje, performance czy happening i sprowadzając dzieło sztuki do idei. To także krytyka artystów, którzy uważają, że muszą wiernie odwzorowywać rzeczywistość, jak późniejsi hiperrealiści. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest umieszczanie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze budzi więcej pytań niż udziela odpowiedzi. Dowodem jest obraz syreny, przedstawionej z głową ryby i ludzkimi nogami. Charakterystyczny jest także obraz niezwykle realistycznie odwzorowanej ryby, która od ogona przekształca się w palącego się cygara z plującym dymem (obraz „l'Exception” 1963). Dzieła Magritta świadczą również o niezwykłej mistrzowskiej kontroli nad techniką malowania olejem na płótnie.

Wiele prac Magritta prezentuje metamorfozę, przemianę jednego przedmiotu w inny. Czasem praca jest również niemożliwa w innych aspektach, na przykład seria domów mieszkalnych w nocy, z jasnym niebem nad nimi w świetle dnia. Albo księżyc zawieszony nad liśćmi drzewa. Sowy lub inne ptaki wyrastają jak rośliny z ziemi.

Jego twórczość łączy się z następującymi artystami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki