Manlio Bacosi (1921-1998) - Paesaggio umbro

Przepiękny i duży obraz Manlio Bacosi (Perugia 1921 - 1998)

Krajobraz umbryjski

1972

Olej na płótnie

Podpisane w dolnym prawym rogu: BACOSI

Na odwrocie, podpisane, opatrzone datą i tytułem: Bacosi - Pesaggio umbro - 1972

Z piękną ramą i szkłem

Wymiary obrazu: 70x50 cm

Wymiary ramy: 92x72 cm

W doskonałym stanie: 2 drobne, powierzchniowe odpryski na pierwszej warstwie niebieskiego nieba o długości około 4 milimetrów (zob. zdjęcia)

UWAGA:
Nie prowadzi się wysyłek do Stanów Zjednoczonych, ponieważ we Włoszech, z powodu wprowadzenia ceł, nie ma kuriera, który umożliwia wysyłkę towarów do osoby prywatnej

Manlio Bacosi był włoskim malarzem urodzonym w Perugii w 1921 roku. Żywiołowa twórczość i oryginalność ekspresyjna to tylko niektóre z cech charakterystycznych Manlio Bacosi, uważanego za jednego z najsłynniejszych włoskich pejzażystów. Od malarstwa po grafikę, od dekoracji ceramiki po rzeźbę, Bacosi potwierdza się jako jeden z najbardziej płodnych artystów powojennego okresu. Kształcił się w pracowni rzeźbiarza Leona Ravazzi oraz malarza futurysty Gerarda Dottori. Rozpoczął wystawianie w 1947 roku i od wtedy przygotował liczne wystawy indywidualne we Włoszech i za granicą.
W 1951 roku, mając zaledwie trzydziest lat, Manlio Bacosi został zaproszony, na podstawie wskazówek Gerarda Dottori, do pierwszej prezentacji futuryzmu powojennego, w Palazzo del Podestà w Bolonii, w sekcji młodych uznanych za kontynuatorów awangardy futurystycznej.

W tym okresie Manlio Bacosi eksplorował abstrakcję i informel, jednak pejzaż umbryjski epoki aeropainterstwa Dottoriego wpłynął na młodego artystę do tego stopnia, że poświęcił mu całe życie i jest uważany za kontynuatora pejzażu umbryjskiego.
W dziełach Bacosi pejzaż przechodzi głęboki proces redukcji i syntezy, prowadzący artystę do przedstawiania minimalistycznego świata, oznaczanego kilkoma znakami na płaskich, jednolitych warstwach koloru w przestrzeni dwuwymiarowej. W tym kontekście artysta wprowadza swoją swoistą gestualną naturę, która skłania go do nakładania na tę rzeczywistość jeszcze bardziej tajemniczych i hermetycznych znaków malarskich. Poza pejzażami, wśród jego ulubionych tematów znajdują się także martwe natury, których koncepcję rozwija, aplikując ją na motywy unoszące się w kolorowej przestrzeni lub w proste, choć złożone geometrie.
Również ceramika pokazuje nowe cechy wyróżniające, będące owocem intensywnej działalności twórczej, która postrzega kolor w nowych, mniej wyrazistych, bardziej rozmazanych formach.
W 1972 roku miasto Todi zaprezentowało ku czci artysty wystawę antropologiczną w Palazzo Comunale.
W 1975 roku w Recanati, z okazji leopardowych wydarzeń, Manlio Bacosi zaprezentował w sala miasta bogaty zestaw swoich prac. Także w 1975 roku miasto Montecatini zorganizowało jego indywidualną wystawę z ponad 50 pracami. W grudniu tego samego roku, Gmina Rzymu przedstawiła szeroką wystawę w salach Palazzo Braschi.
W marcu 1976 roku w Perugii odbyła się wystawa antologiczna obejmująca ponad 80 prac.
W 1979 roku nadano mu Międzynarodową Nagrodę S. Valentino d’Oro za Sztuki Figuratywne. W lipcu tego samego roku została zorganizowana w muzeum w San Marino wystawa antyczna przez gminę.
W maju 1982 roku miała miejsce wielka wystawa indywidualna z 80 prac w Saloni della Molinella w Faenza, pod patronatem Gminy. Manlio Bacosi zmarł w Perugii w 1998 roku.