Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print - 2004

Litografia Joan Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki poezji „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisana przez Tristan Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z 100% bawełny o wysokiej gramaturze (220 g).
Podpisana na płycie płaszcza.
Odcisk wydawcy i Sukcesji Miró na odwrociu kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym segregatorze sztuki, dzięki czemu utrzymuje się w doskonałym stanie).

Dzieło będzie starannie manipulowane i pakowane w płaską tekturową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie rejestrowana z numerem śledzenia.

Wysyłka będzie również objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja mimo sprzeciwu rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w regionie Baix Camp, będzie punktem kontrapunktu do intelektualnego niepokoju, który żyje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti oraz wystawiał się wraz z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach dotyczących dadaizmu i surrealizmu.
Ankieta ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swoją emigrację we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Mallorca, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otoczeniem naturalnym staną się tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, poszukując nieustannie dzieła globalnego i czystego, niezależnego od żadnego wybranego ruchu. Treść w formach i w publicznych przejawach, to właśnie poprzez akt plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfe Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu, przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy żwot wierszy losowych Tzary.
Wersja oryginalna była autorstwa Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja mimo sprzeciwu rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które go kształtują jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, który żyje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti oraz wystawiał się wraz z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach dotyczących dadaizmu i surrealizmu.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuszcza swój wygnanie we Francji i osiedla się na Palma de Mallorca, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a później Mallorca, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, dążąc do stałego tworzenia dzieła globalnego i czystego, nieprzypisanego do żadnego ruchu. Treść w formach i w publicznych przejawach, to poprzez czyn plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten konflikt sił poprowadzi go do stworzenia unikalnego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfe Miró, rysowane bezpośrednio w skale przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy żwot losowych wersów Tzary.
Wersja oryginalna została przygotowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte.