Joan Miro (1893-1983) - Infancia

Joan Miro (1893-1983)

Litografia na papierze Fabiano
Wymiary: 52x36 cm
Seat, 1987
Podpis w plate
Rama nie wliczona

Grywą i biomorficzne abstrakcje Joana Miró oraz jego charakterystycznie poetycki język wizualny silnie rezonują z ekspresyjną wszechstronnością, jaką cechują się mistrzowie sztuki nowoczesnej i współczesnej. Podobnie jak Pablo Picasso, który był bliskim przyjacielem i istotnym źródłem inspiracji w jego młodszych latach, Miró nieustannie kwestionował tradycyjne granice przedstawienia, przekształcając codzienną rzeczywistość w głęboko symboliczny, lyriczny język. Ta radykalna subwersja formy łączy również Miró z surową, namacalną emocjonalnością Egona Schielę, którego zniekształcone postacie odrzucały konwencjonalną estetykę na rzecz czysto, nieskomplikowanej psychologicznej ekspresji. Choć surrealistyczne, niczym senne pejzaże Miró mogą wydawać się odległe od surowych, monumentalnych faktur Eduardo Chillidy, obaj artyści byli zjednoczeni głęboką obsesją na temat relacji przestrzennych i poetyckiego napięcia między pustą przestrzenią a stałym formą. Co więcej, zależność Miró od uniwersalnych, spłaszczonych symboli i wyraźnych konturów graficznych wyprzedziła wizualną bezpośredniość ikon popowych Andy'ego Warhola oraz ostrą, prowokującą szablonowość Banksy’ego, pokazując, że jego uproszczony, poetycki kod pomógł torować drogę sztuce do natychmiastowego i silnego komunikowania się across różne pokolenia i media.