René Magritte (1898-1967) - La Flèche de Zénon






Studiował historię, zarządzał dużym internetowym katalogiem książek, z 13-letnim doświadczeniem w antykwariacie.
€ 56 | ||
|---|---|---|
€ 51 | ||
€ 46 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 138365
Doskonała ocena na Trustpilot.
René Magritte, La Flèche de Zénon, lithografia w limitowanej serii na papierze BFK Rives vellum (44 × 30 cm), numerowana 1/300 i podpisana na płycie, z Belgii, data 2000–2010, w stanie dość dobrym; rama nie jest dołączona.
Opis od sprzedawcy
Rene Magritte (1898-1967) (d'apres) - ręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly'ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE
Litografia na pergaminie BFK Rives.
Numerowana / 300 egzemplarzy, podpisana w druku
Litografia wykonana pod kontrolą Spadkobierców Magritte, autentyfikowana przez znak niewidoczny Succession, podpisana na kamieniu w dolnym lewym rogu i ręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly'ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie co numer)
Wymiary: 44 x 30 cm.
Rama nie jest w zestawie
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących dzieł, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Godnym uwagi przykładem jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (The Tomb of the Wrestlers), choć często mówi się o nim jedynie poprzez jego elementy wizualne ze względu na uderzającą, niemal archetypiczną kompozycję.
W tym urzekającym dziele okno pełni rolę ramki dla nieoczekiwanego widoku. Zamiast ukazywać konwencjonalny zewnętrzny krajobraz, widz zostaje skonfrontowany z dużym, doskonale kulistym obiektem, często opisywanym jako skała lub planeta, który wydaje się wisieć bezpośrednio za szybą okna. Ta kula nie opiera się na niczym; po prostu unosi się w centralnej części widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej orbity stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane w charakterystycznej dla Magritte’a precyzji, lecz marzycielskiej jakości.
Wzajemna interakcja tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Okno, zwykle brama do rzeczywistości, tutaj przedstawia niemożliwą wizję. Sfera, obiekt doskonałej formy geometrycznej, zaprzecza grawitacji i kontekstowi naturalnemu. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokojącej atmosfery, będąc częścią tego dziwacznego obrazu. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te wspólne motywy, by kwestionować percepcję, zapraszając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone, i samą naturę przedstawienia.
Rene Magritte (1898-1967) (d'apres) - ręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly'ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE
Litografia na pergaminie BFK Rives.
Numerowana / 300 egzemplarzy, podpisana w druku
Litografia wykonana pod kontrolą Spadkobierców Magritte, autentyfikowana przez znak niewidoczny Succession, podpisana na kamieniu w dolnym lewym rogu i ręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly'ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie co numer)
Wymiary: 44 x 30 cm.
Rama nie jest w zestawie
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących dzieł, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Godnym uwagi przykładem jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (The Tomb of the Wrestlers), choć często mówi się o nim jedynie poprzez jego elementy wizualne ze względu na uderzającą, niemal archetypiczną kompozycję.
W tym urzekającym dziele okno pełni rolę ramki dla nieoczekiwanego widoku. Zamiast ukazywać konwencjonalny zewnętrzny krajobraz, widz zostaje skonfrontowany z dużym, doskonale kulistym obiektem, często opisywanym jako skała lub planeta, który wydaje się wisieć bezpośrednio za szybą okna. Ta kula nie opiera się na niczym; po prostu unosi się w centralnej części widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej orbity stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane w charakterystycznej dla Magritte’a precyzji, lecz marzycielskiej jakości.
Wzajemna interakcja tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Okno, zwykle brama do rzeczywistości, tutaj przedstawia niemożliwą wizję. Sfera, obiekt doskonałej formy geometrycznej, zaprzecza grawitacji i kontekstowi naturalnemu. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokojącej atmosfery, będąc częścią tego dziwacznego obrazu. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te wspólne motywy, by kwestionować percepcję, zapraszając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone, i samą naturę przedstawienia.
