Fred Arends (1949) - Winterkoud

Kiedyś nazywał się Fred Arends (1949), ale obecnie prosi, by nazywać go „Frederick Arends”. Rozumiem dlaczego. Jego klasycznie wyglądające dzieła sztuki, głównie namalowane w stylu holenderskiej szkoły XIX wieku, znajdują zatem chętnych nabywców w Stanach Zjednoczonych. Jako osoba świadoma rynku, dlatego nazywa się „Frederick”. W krajach anglosaskich brzmi to nieco bardziej szykownie niż „Fred”, a szczerze mówiąc, ta forma imienia lepiej pasuje do jego wizerunku tradycyjnego malarza.
Czy to ze względu na ciepły klimat? Czy chce mieszkać blisko swojego największego rynku zbytu? Tak czy inaczej, Fred (alias Frederick) mieszka od lat na tropikalnej wyspie Curaçao, gdzie w galerii sztuki „Art Gallery Absolute” prezentuje swoje prace. To wygodne, bo co roku wyspę odwiedza ponad 200 000 amerykańskich turystów. Większość z nich idzie od nabrzeża, gdzie cumują statki wycieczkowe, do serca zabytkowego miasta. Pośród strefy UNESCO World Heritage, widzą na fasadzie zabytkowego budynku charakterystyczny brązowy znak Opieki nad Zabytkami. Z mosiężnymi literami, tablicą, którą Amerykanie kojarzą z „Important Historical Site”, na niej widnieje: „Fred Arends – the Traditional Dutch Master”. Krótkie, towarzyszące temu zdanie pod spodem to przykład strategii marketingowej: „Arends was inspired by 17th century Dutch masters and their techniques.” Bezpośrednie odniesienie, skierowane do amerykańskich pasażerów statków wycieczkowych, do wieku Rembrandta i Vermeera, a także do czasów „ojców założycieli Holandii” Nowego Jorku.”} } } } } } } } } } } } }}} } } } } } } } } } }} } } } } } }} } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } } }