Giovanni Greco (1953) - Spazio dimensionale





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 141366
Doskonała ocena na Trustpilot.
Giovanni Greco (1953) prezentuje Spazio dimensionale (2024), oryginalne wielobarwne malarstwo akrylowe na płótnie, 50 × 50 cm, ręcznie podpisane, w doskonałym stanie, wyprodukowane we Włoszech.
Opis od sprzedawcy
WSPÓLNA wysyłka; Jeśli kupisz więcej dzieł na tej samej aukcji, zapłacisz TYLKO JEDNĄ wysyłkę
Zachęcamy do odwiedzenia naszej platformy sprzedaży online „DELAURETISART”
Giovanni Greco (1953, Catania) [Włochy]
Smalto akrylowy, na płótnie
podpis artysty na froncie i odwrocie;
Certyfikat autentyczności
GIOVANNI GRECO urodził się w Katanii, mieście, w którym żyje i pracuje. Po niedokończonych studiach biologicznych i pogłębieniu studiów artystycznych zapisał się do Szkoły Nudi w Katanii i w 1980 roku rozpoczął swoją działalność malarską, łącząc jednocześnie przykład magrittowski i później de Chirico, gdzie możliwe było rozdzielenie dwóch warstw, na pozór sprzecznych, marzenia i obiektywna rzeczywistość, w swoistej rzeczywistości absolutnej.
U podstaw jego poszukiwań leży silna pulsja, mająca na celu rozstrzyganie wielkich dylematów istnienia i relacji między sobą a światem, próbując interpretować „myśl” czasem przejścia niepodważalne – dzieło artysty jest nieposkromionym, nie do opisania środkiem, który ma na celu ukazanie w nowym świetle podstawowych problemów, z którymi nasz umysł nie przestaje się rozprawiać, wystawiając na scenę wizualne szantaże, szantaże duszy; dalej zostaje pociągnięty w stronę malarstwa metafizycznego i przede wszystkim do dzieł G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybory stylistyczne, ile ze względu na noszące je zainteresowanie wyrażające się w solidnej kompozycji; przedmioty, figury i sama przestrzeń stają się masami potężnymi, nadanymi przez ciemne i masujące objętości kolorystyczne, w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a motywy zawieszone między wpływem metafizycznym a neoklasycznymi nawiązaniami czerpanymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
To świat „èndonèxò”, termin ukuiony przez artystę – (éndon-éxò) gdzie spojrzenie jest wyraźnie skierowane ku sobie samemu i ku rzeczom, lecz jednocześnie daje odczuć pragnienie, by uczynić jego malarstwo bliższym przeżywaniu obserwatora, wyrażając od głębin duszy i stopniowo zastępując się, nowymi ciemnymi siłami, jasne i proste przestrzenie rozumu.
Historie sprzedawców
WSPÓLNA wysyłka; Jeśli kupisz więcej dzieł na tej samej aukcji, zapłacisz TYLKO JEDNĄ wysyłkę
Zachęcamy do odwiedzenia naszej platformy sprzedaży online „DELAURETISART”
Giovanni Greco (1953, Catania) [Włochy]
Smalto akrylowy, na płótnie
podpis artysty na froncie i odwrocie;
Certyfikat autentyczności
GIOVANNI GRECO urodził się w Katanii, mieście, w którym żyje i pracuje. Po niedokończonych studiach biologicznych i pogłębieniu studiów artystycznych zapisał się do Szkoły Nudi w Katanii i w 1980 roku rozpoczął swoją działalność malarską, łącząc jednocześnie przykład magrittowski i później de Chirico, gdzie możliwe było rozdzielenie dwóch warstw, na pozór sprzecznych, marzenia i obiektywna rzeczywistość, w swoistej rzeczywistości absolutnej.
U podstaw jego poszukiwań leży silna pulsja, mająca na celu rozstrzyganie wielkich dylematów istnienia i relacji między sobą a światem, próbując interpretować „myśl” czasem przejścia niepodważalne – dzieło artysty jest nieposkromionym, nie do opisania środkiem, który ma na celu ukazanie w nowym świetle podstawowych problemów, z którymi nasz umysł nie przestaje się rozprawiać, wystawiając na scenę wizualne szantaże, szantaże duszy; dalej zostaje pociągnięty w stronę malarstwa metafizycznego i przede wszystkim do dzieł G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybory stylistyczne, ile ze względu na noszące je zainteresowanie wyrażające się w solidnej kompozycji; przedmioty, figury i sama przestrzeń stają się masami potężnymi, nadanymi przez ciemne i masujące objętości kolorystyczne, w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a motywy zawieszone między wpływem metafizycznym a neoklasycznymi nawiązaniami czerpanymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
To świat „èndonèxò”, termin ukuiony przez artystę – (éndon-éxò) gdzie spojrzenie jest wyraźnie skierowane ku sobie samemu i ku rzeczom, lecz jednocześnie daje odczuć pragnienie, by uczynić jego malarstwo bliższym przeżywaniu obserwatora, wyrażając od głębin duszy i stopniowo zastępując się, nowymi ciemnymi siłami, jasne i proste przestrzenie rozumu.

