Carlo Pittara (1835-1890) - Confidenze

Carlo Pittara Turyn 1835 - Rivara 1890. Prywatne wyznania podpisane z dedykacją

( wysyłki poza społecznością europejską czas realizacji różni się od 15-20 dni roboczych dla dokumentacji eksportowej. Ewentualne cła i podatki celne ponosi kupujący )

Piemontese, Carlo Pittara formuje się w ramach Akademii Albertiny w Turynie, podążając za naukami Giuseppe Camino (1818 - 1890). W 1856 roku przenosi się do Genewy, w Szwajcarii, gdzie specjalizuje się pod kierunkiem Charlesa Humberta (1813 – 1881), malarza znanego z przedstawień zwierząt. W Genewie poznaje Gustave’a Castana (1823 - 1892) i Ritorno all'ovile, około 1866.

Między 1858 a 1860 rozejrza się po Paryżu, gdzie bodźce Wystawy Universale z 1855 roku wciąż nie wygasły: nawiązuje kontakt z Corotem (1796 - 1875) i Charlesem Jacque’em (1813 - 1894) i poddaje się urokowi Szkoły Barbizon, którą już znał z doświadczeń genewskich[
Dopo Parigi trascorre trzy lata di soggiorno a Roma. Paesaggista di gusto romantico e realista, Pittara a partire dal 1861 è tra gli animatori della Scuola di Rivara, un gruppo di artisti che si riuniscono per varie estati a Rivara, nel Canavese: Ernesto Bertea, Alberto Issel, Serafín Avendaño, Antenore Soldi, Ernesto Rayper, Casimiro Teja, Federigo Pastoris. Li anima il desiderio di trasporre nelle proprie tele l'immediatezza del "vero", dipingendo en plein air e rinnovando la pittura del paesaggio, seguendo un percorso simile a quello portato avanti dalla scuola grigia ligure.
Con l'opera Sistema infallibile di ristorare le finanze italiane nel 1870 Pittara vince la medaglia d'oro all"esposizione d'Arti Belle" a Parma
Negli ultimi dieci anni di vita trascorre lunghi periodi invernali a Parigi, dove a partire dal 1880 viene influenzato da un certo impressionismo che sarà d'ispirazione anche ai Macchiaioli e si considera il continuatore dell'opera di Giuseppe De Nittis.

Muore il 25 ottobre 1891 a Rivara.