Franco Marzilli (1934–2010) - Paesaggio romano

Franco Marzilli (Rzym, 14 grudnia 1934 – Poggio Mirteto, 22 marca 2010)

Krajobraz rzymski

Olej materialny na płótnie

Podpis w dolnym lewym rogu: Marzilli

Druga połowa XX wieku

Wymiary obrazu: 50,0 x 40,0 cm

Wymiary ramy: 78,5 x 68,5 cm

Obraz znajduje się w doskonałym stanie; rama, bardzo ładna, posiada drobne wady, a kolor dolnego belek jest wyblakły (zob. zdjęcia)

Franco Marzilli (Rzym, 14 grudnia 1934 – Poggio Mirteto, 22 marca 2010) był ceramista, rzeźbiarz i malarzem włoskim, malarzem figuratywnym.

Franco Marzilli pochodzi z rodziny rzymskiej i spędza młodość w Trastevere.

Już jako młody człowiek zaczyna studia artystyczne, uczęszczając do „Szkoły przygotowawczej sztuk ornamentalnych” w Rzymie. Rozpoczął swoją twórczość artystyczną i wystawienniczą na początku lat sześćdziesiątych, pozostając zawsze poza modami, grupami i trendami.

Pod koniec lat sześćdziesiątych i na początku lat siedemdziesiątych, po pierwszych doświadczeniach wystawowych we Florencji i Wenecji, Marzilli przeprowadził się najpierw do Nowego Jorku, potem do Londynu, a ostatecznie do Paryża, gdzie krótko przebywał, malując i studiując.

W latach siedemdziesiątych przeniósł się na wiejskie tereny Sabiny, najpierw do średniowiecznej miejscowości Casperia, później do domu w Poggio Mirteto, gdzie kontynuował niezłomnie swoją twórczość artystyczną.

Zmarł w marcu 2010 roku w wieku 75 lat.

Działalność artystyczna

Twórczość Franco Marzilli jest niezwykle zróżnicowana i obejmuje od rzymskich pejzaży po te w lazjańskiej wiejskiej scenerii, od martwych natur po urzekające abstrakcyjne motywy. Marzilli czuł się swobodnie wśród pejzażu, martwej natury i figury. Jego słynne pejzaże rzymskie ukazują solidną architekturę podkreśloną miękkością i ekstremalnym dopracowaniem koloru. Castel Sant’Angelo, mosty na Tybrze, Koloseum ewoluują w czasie od jednorodnej i szczegółowej postaci do obrazu definiowanego w kategoriach emocji szybkimi pocięciami pędzla i szybkimi zmianami koloru. Jego baletnice, które była inspiracją pierwszej żony, wchodzą na scenę pejzaży rzymskich i towarzyszą dwóm dekadom twórczości malarskiej Mistrza. W martwych naturach kolory intensywne i zawsze w doskonałych zestawieniach oddają cytryny, winogrona, jabłka, kwiaty, które mają solidność jego ceramicznych rzeźb, zapowiadając świeżość i zapach rzeczywistości. Marzilli był niezwykle skrupulatny w doborze materiałów, płócien, papieru i farb. Wiecznie niezadowolony z poszukiwania tego, co dla niego było doskonałością i pięknem, które od zawsze go pociągało, a co w oczach jego wielbicieli wcielał wyjątkową mistrzostwem. W niektórych katalogach pisze się, że Franco Marzilli przyswoił lekcje rzymskich mistrzów, potrafiąc wypracować wyrafinowany i bardzo osobisty język malarski, który wyraża się w dziełach o gustie „naturalistyczno-abstrakcyjnym”, typowo włoskim. W ostatniej dekadzie jego pędzle potrafiły malować emocje sabinijskiej wsi, z krótkimi nawiązaniami do pejzaży rzymskich, jak w przypadku obrazów inspirowanych Wenecją i Tivoli, gdzie prowadził jedne z ostatnich wystaw indywidualnych. Także w mieście Tybra dostarczył Mistrz prawdopodobnie ostatnie świadectwo kompozycji wielkiego mozaikowego obrazu na temat koni i jeźdźców na głównym placu. Gołębie, Konie i Jeźdźcy to główne motywy, które jego płótna wymieniały z ceramiką rzeźbioną, bogatą w emocje. Nad jego pracą w ciągu lat czuwali krytycy sztuki: Carmine Benincasa, Toni Bonavita, Carlo Fabrizio Carli, Costanzo Costantini, Floriano De Santi, Carlo Giacomozzi, Sebastiano Grasso, Michelangelo Masciotta, Ruggero Martines, Carlo Melloni, Dario Micacchi, Terence Mullaly, Edith Schloss, Guglielmo Petroni, Marcello Venturoli, Max Wykes-Joice.