Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print - 2004

Litografia Juana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania księgi wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić samodzielnie), napisanej przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z bawełny w 100% wysokiej gramatury (220 g).
Podpisana na płycie.
Odcisk wydawniczy i sucession Miró na odwrocie kartki.
Zawiera certyfikat autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Wydanie: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym sejcie sztuki, dlatego zachowana w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie obsłużone i zapakowane w płaską kartonową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie z potwierdzeniem nadania i numerem śledzenia.

Wysyłka obejmuje dodatkowo pełne ubezpieczenie na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja przeciwko woli swoich rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w powiecie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego poruszenia, które żyje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej twórczymi artystami swego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancuskiego i Giacometti’ego i wystawiał wraz z Dalí, Tanguym, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Przeciwieństwo ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Następnie, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój exil we Francji i osiedli się na Palmie de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Mallorca, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym staną się tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, dążąc do stałego poszukiwania dzieła globalnego i czystego, niezwiązanego z żadnym konkretnym nurtem. Treść w formach i publicznych przejawach, to właśnie poprzez fakt plastyczny Miró pokazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten konflikt sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najważniejszych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Brylantowo spontaniczne i amorficzne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy zaledwie kilku wstępnych szkicach, mają twórczy zryw losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne było w gestii Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 jest kolorowych, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja, wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w powiecie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego wzburzenia, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancussiego i Giacometti’ego i wystawiał wraz z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach dadaizmu i surrealizmu.
Wzmocnienie przez ekspresjonizm abstrakcyjny odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój exil we Francji i osiedli się na Palmie de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a później Mallorca, będzie determinujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami i otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formowych. Miró unika akademizmu, dążąc do stałego poszukiwania dzieła globalnego i czystego, niezwiązanego z żadnym ruchem. Treść w formach i publicznych przejawach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Miró pokazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najważniejszych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Brylantowo spontaniczne i amorficzne obrazy Miró, narysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy zryw losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 jest kolorowych, z czego 18 to hors-texte.