Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joan Miró (*)

To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania tomiku wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisanego przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na papierze vellum bawełnianym o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie drukarskiej.
Odcisk wydawcy i zapis Miró na odwrocie kartki.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

Specyfikacja:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Wydanie: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani eksponowane, zawsze przechowywane w profesjonalnym folderze sztuki, dzięki czemu pozostaje w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie obłożone i zapakowane w płaskie kartonowe opakowanie wzmocnione. Wysyłka będzie z numerem śledzenia i potwierdzeniem odbioru.

Wysyłka obejmuje również pełne ubezpieczenie na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez dodatkowych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Trafił do Akademii La Llotja przeciw woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesca Galí i poznał Fauvistów oraz kubistów.
Jego pejzaże emocjonalne, które kształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem dla intelektualnego zgiełku, jaki panuje w Paryżu, do którego przeniósł się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego oraz wystawiał razem z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o Dadaizmie i Surrealizmie.
Impuls do abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w samym czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści emigrację we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głęboki związek z krajobrazem Mont-roig, a później Mallorki, okazał się kluczowy w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym stanowić będą tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademickiego podejścia, dążąc do stałego tworzenia dzieła uniwersalnego i czystego, nieprzypisanego do żadnego konkretnego ruchu. Zawarty w formach i publicznych manifestacjach, to poprzez fakt plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia języka unikalnego i bardzo osobistego, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Znakomita, spontaniczna i bezkształtna grafika Miró, rysowana bezpośrednio na kamieniu, przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, ma twórczą świeżość losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Trafił do Akademii La Llotja przeciw woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesca Galí i poznał Fauvistów oraz kubistów.
Jego pejzaże emocjonalne, które kształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem dla intelektualnego zgiełku, jaki panuje w Paryżu, do którego przeniósł się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti oraz wystawiał razem z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o Dadaizmie i Surrealizmie.
Impuls do abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró opuszcza emigrację we Francji i osiedla się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głęboki związek z krajobrazem Mont-roig i później Mallorki okazał się kluczowy w jego dziele. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym stanowią tło niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickiego sztylu, dążąc do stałego tworzenia dzieła globalnego i czystego, nieprzypisanego do żadnego ruchu. Zawartość w formach i publicznych manifestacjach, to poprzez fakt plastyczny Miró pokazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia języka unikalnego i bardzo osobistego, który czyni go jednym z największych wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” przedstawia szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Znakomite, spontaniczne i amorfne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte.