René Magritte (1898-1967) - Ceci n'est pas une pomme






Spędził pięć lat jako ekspert ds. sztuki klasycznej i trzy lata jako komisarz-priseur.
€ 250 | ||
|---|---|---|
€ 2 | ||
€ 1 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 139803
Doskonała ocena na Trustpilot.
René Magritte, Ceci n'est pas une pomme, litografia na papierze vellum BFK Rives, 60 × 45 cm, edycja limitowana do 275 egzemplarzy, znak na płycie oraz ręczne podpisanie ołówkiem przez Charly’ego Herscovici, prezydenta MAGRITTE Foundation, Belgia, 2000–2010, w stanie dostatecznym, sprzedane przez właściciela lub sprzedawcę, rama nie jest dołączona.
Opis od sprzedawcy
Rene Magritte (1898-1967) (d´apres) - ręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE, płyta René Magritte podpisana
Litografia na vellum BFK Rives.
Numerowana / 275 egzemplarzy, podpisana w druku
Ramka nie wliczona
Litografia wykonana pod nadzorem Succession Magritte, uwierzytelniona przez blind seal Succession, podpisana na kamieniu na dole po lewej stronie i odręcznym podpisem ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (ze wstępem na tej samej stronie co numer)
Wymiary: 60x45 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących dzieł, które bawią się motywami okien, kul i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Grób Zapaśników), choć często mówi się o nim wyłącznie poprzez jego elementy wizualne ze względu na jego uderzająco surową, niemal archetypową kompozycję.
W tej urzekającej pracy okno działa jak rama do nieoczekiwanej sceny. Zamiast ukazywać konwencjonalny pejzaż zewnętrzny, widz zostaje skonfrontowany z dużym, doskonale kulistym obiektem, często opisywanym jako skała lub planeta, który zdaje się wisieć bezpośrednio poza szybą okna. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się na środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej kuli stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną precyzyjną, a jednocześnie marzycielską jakością Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znanego, jak i głębokiej dziwności. Okno, zwykle portal do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Kula, obiekt doskonałej formy geometrycznej, zaprzecza grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju poprzez bycie częścią tego dziwacznego tableau. Magritte mistrzowsko używa tych powszechnych motywów, aby wyzwolić percepcję, zapraszając widza do pytania, co jest prawdziwe, co wyobrażone i samej natury reprezentacji.
Rene Magritte (1898-1967) (d´apres) - ręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE, płyta René Magritte podpisana
Litografia na vellum BFK Rives.
Numerowana / 275 egzemplarzy, podpisana w druku
Ramka nie wliczona
Litografia wykonana pod nadzorem Succession Magritte, uwierzytelniona przez blind seal Succession, podpisana na kamieniu na dole po lewej stronie i odręcznym podpisem ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (ze wstępem na tej samej stronie co numer)
Wymiary: 60x45 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących dzieł, które bawią się motywami okien, kul i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Grób Zapaśników), choć często mówi się o nim wyłącznie poprzez jego elementy wizualne ze względu na jego uderzająco surową, niemal archetypową kompozycję.
W tej urzekającej pracy okno działa jak rama do nieoczekiwanej sceny. Zamiast ukazywać konwencjonalny pejzaż zewnętrzny, widz zostaje skonfrontowany z dużym, doskonale kulistym obiektem, często opisywanym jako skała lub planeta, który zdaje się wisieć bezpośrednio poza szybą okna. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się na środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej kuli stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną precyzyjną, a jednocześnie marzycielską jakością Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znanego, jak i głębokiej dziwności. Okno, zwykle portal do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Kula, obiekt doskonałej formy geometrycznej, zaprzecza grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju poprzez bycie częścią tego dziwacznego tableau. Magritte mistrzowsko używa tych powszechnych motywów, aby wyzwolić percepcję, zapraszając widza do pytania, co jest prawdziwe, co wyobrażone i samej natury reprezentacji.
