Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print 2004 - COA

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania zbioru wierszy “Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisanego przez Tristan Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze Vellum bawełnianym 100% wysokiej gramatury (220 g)
Podpisana na płycie.
Znak wydawcy i Spadkobierców Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, była zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze sztuki, dzięki czemu pozostaje w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie obsłużone i zapakowane w płaską kartonową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie z potwierdzeniem nadania z numerem śledzenia.

Wysyłka będzie dodatkowo objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez dodatkowych kosztów dla nabywcy.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja przeciwko woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego pejzaże emocjonalne, które kształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbujniejszymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiciego i Giacometti i wystawiał razem z Dalím, Tanguym, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach poświęconych Dadaizmowi i Surrealizmowi.
Impuls abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści swój hombór w Francji i osiedli się na Palmie de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głęboka więź z krajobrazem Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydująca w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, pragnie stworzyć stałe dzieło globalne i czyste, nieprzynależne do żadnego określonego ruchu. Treść w formach i w publicznych przejawach, to właśnie poprzez fakt/plastyk ukazuje Joan Miró swoją zbuntowaną naturę i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) “Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorficzne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu z bardzo niewielką liczbą szkiców przygotowawczych, mają twórczy błysk przypadkowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego pejzaże emocjonalne, które kształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbujniejszymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiciego i Giacometti i wystawiał razem z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Max Ernst na kilku wystawach poświęconych Dadaizmowi i Surrealizmowi.
Impuls abstrakcyjnego ekspresjonizmu odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści swój izolat w Francji i osiedli się na Palmie de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, jaki zawsze marzył. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głęboka więź z krajobrazem Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydującą w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, dążąc do stałego, czystego dzieła, nieprzynależnego do żadnego określonego ruchu. Treść w formach i w publicznych przejawach, to przez sztukę plastykę Miró ukazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) “Parler Seul” reprezentuje szczególnie efektywną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfne Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy błysk losowych wersetów Tzary.
Wydanie oryginalne było w gestii Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 kolorowych, z czego 18 to hors-texte."