Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithography - Licensed print 2008 - COA

Litografia offsetowa Hanse Hartunga (*).
Reprodukcja dzieła „T1971-R30”, wykonana przez Hartunga w 1971 roku.
Zrobiona na papierze vellum o wysokiej gramaturze (220 g).
Wydana przez Arte-Paris.
Zatwierdzona prawnie przez Fundację Hartung-Bergman
Podpisana na płycie przez artystę.

Specyfikacja:

Wymiary: 65 x 85 cm
Rocznik: 2008
Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani eksponowane, zawsze przechowywane w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego oferowane w doskonałym stanie).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło będzie starannie manipulowane i pakowane w kartonową przesyłkę o wzmocnionej konstrukcji. Przesyłka będzie zabezpieczona numerem śledzenia.

Przesyłka będzie ponadto objęta ubezpieczeniem transportu na wartość ostateczną dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Hans Hartung to znany niemiecki malarz, obywatel Francji, znany ze swoich abstrakcyjnych prac z czarnymi kaligraficznymi pociągnięciami na tle kolorów.
Urodził się w Lipsku w rodzinie fizyków. Jego dziadek był także samouk malarski i kompozytor. Pomiędzy 1915 a 1926 studiował języki klasyczne w Dresden Gymnasium oraz filozofię i historię sztuki na uniwersytecie i w Państwowej Szkole Sztuk Pięknych w Lipsku. Później wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie.
Latem 1926 podróżował na rowerze po Francji, Włoszech i Hiszpanii. W 1931 po raz pierwszy zaprezentował się w Dreźnie. W 1937, na wystawie zbiorowej w Jeu de Paume w Paryżu (Francja), poznał wielkiego hiszpańskiego rzeźbiarza Juana Gonzáleza, który wywarł na niego głęboki wpływ. González udzielał mu wszelkiego rodzaju pomocy i namawiał do podjęcia własnej ścieżki artystycznej.
W okresie przedwojennym Hartung osiedlił się w Paryżu, aby uniknąć reżimu nazistowskiego, i wystawiał w wielu galeriach. W 1938 brał udział w wystawie antynazistowskiej w Galerii New Burlington w Londynie (Wielka Brytania).
W 1939 został aresztowany w Hiszpanii i później zwerbowany do Legii Cudzoziemskiej w północnej Afryce. W 1944 doznał ciężkich obrażeń podczas oblężenia Belfortu i stracił nogę. Po wojnie został naturalizowany Francuzem, a w 1947 zorganizował ważną wystawę indywidualną w Paryżu.
Od początku pozostawał z dala od ruchu Bauhaus, który postrzegał jako przemijającą modę. Jego malarstwo, czysto abstrakcyjne, odzwierciedlało jego pogląd na reprezentację rzeczywistości: wyraźna, wolna ekspresja musi przekraczać rzeczywistość. Szybkie pociągnięcia pędzla stały się podstawową cechą jego metody pracy.
Szybkość w procesie twórczym była, według jego własnych słów, duchową potrzebą. Otrzymał kilka nagród, w tym Nagrodę Guggenheim w 1956 roku i w 1960 roku Grand Prix Internacional Biennale di Venezia.