H. van Leeuwen van Oudewater (1890-1972) - Moeder en kind

Piękny duży obraz wykonany ręką Henk van Leeuwen
Rama nosi ślady użytkowania z powodu wieku
A na spodzie płótna są plamy (zob. zdjęcie)

Hendrik van Leeuwen, znany również jako Henk van Leeuwen z Oudewater (Ter Aar, 22 stycznia 1890[1] – Voorburg (Zuid-Holland), 23 sierpnia 1972) był holenderskim malarzem, akwarelistą, lithografem i rysownikiem.

Dzieciństwo i edukacja
"Tak, to malarz, zobacz, tak musi być." Te entuzjastyczne słowa wypowiedział Jan Toorop, gdy w 1910 roku zobaczył kilka prac Henk van Leeuwen.

Hendrik van Leeuwen urodził się w Ter Aar. Swoje dzieciństwo spędził we wsi Oudewater. Jako dwuletni chłopiec rysował pejzaże, ale jego talent plastyczny nie zyskał uznania ze strony ojca. Van Leeuwen zatem najpierw został malarzem-wewnątrz domu. Poznał różne rodzaje pigmentów i nauczył się sztuki rozcierania farby i mieszania jej z olejem na marmurowej płycie.

W 1914 przeniósł się do Hadze. W stolicy sztuki poznał Willema de Zwaarta, jednego z czołowych malarzy Szkoły Hadkiej. De Zwart dostrzegł jego talent i próbował ukierunkować jego burzliwą potrzebę malowania. Chociaż nie został uczniem Zwaarta, van Leeuwen otrzymał od swojego starszego kolegi wiele wskazówek.

W 1916 Van Leeuwen zapisał się na Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (Den Haag).

Rozwój artystyczny
Od 1926 studiował regularnie w Paryżu w Académie Julian, Académie Colarossi i Académie de la Grande Chaumière. Van Leeuwen mieszkał w pracowni przy Impasse du Rouet w dzielnicy Montparnasse. Impresjonizm obowiązujący w tych akademiach i luminizm wywarły na niego duży wpływ.

W jego twórczości nacisk przesunął się na ukazywanie światła i efektów świetlnych. Badano to poprzez pracę w plenerze, w promieniach słońca. Jego kolory stały się jaśniejsze, zastąpiły ponury, ciemny palet, który dotąd charakteryzował jego prace i przypominał o twórczości Willema de Zwaarta.

Jego pobyt w Paryżu, a później także w Bretanii (region), gdzie wraz z Benem Viegersem odwiedził malownicze Concarneau, La Midi i Lazurowe Wybrzeże, dostarczył mu licznych tematów, przede wszystkim słonecznego południowego krajobrazu, które z łatwością przenosił na płótno w barwnym palecie. "Jako pełnoprawny impresjonista obserwował światło we wszystkich warunkach pogodowych, o świcie i zmierzchu, zarówno na północy, jak i na południu," napisał krytyk.

Wystawy
Van Leeuwen regularnie wystawiał w Hadze, gdzie był członkiem Haagię Art Circle i Pulchri Studio. Na wystawie Federacji Artystów Plastyków w Koninklijke Kunstzaal Kleykamp w 1925 roku jego "Winter te Veur" został zakupiony przez królową Wilhelminę. S późniejszym czasie jego płótno "Quai de l'Hotel de Ville" ponownie przyciągnęło uwagę królowej i kolejny raz trafiło do jej kolekcji.

Gdy Van Leeuwen zauważył, że podobni mu malarze podpisują prace swoim nazwiskiem, zaczął podpisywać się dopiskiem "v.O.", Henk van Leeuwen van Oudewater.

Prezentował swoje prace także regularnie na wspólnych wystawach. Wielokrotnie dzielił ściany z malarzami takimi jak Han van Meegeren, Ben Viegers, Ko Cossaar, Co Breman, Antoon Molkenboer i Jeanne Bieruma Oosting.

W 1959 roku Van Leeuwen zdobył Nagrodę Publiczności Haagse Salon. Zwycięstwo w Nagrodzie Publiczności ponownie umieściło malarza w centrum uwagi i doprowadziło niecałe dwa lata później do dużej monograficznej wystawy w Panorama Mesdag.

Z okazji osiemdziesiątych urodzin ukazały się w prasie liczne artykuły, w których starszy mistrz zdecydowanie zabierał głos i nie czuł się jeszcze całkowicie wykluczony.