Walter Geraci - La danza dei due solstizi

Akrylowy, brązowy i złocony na płótnie - gotowy do powieszenia - z certyfikatem autentyczności - wysłany w solidnym i dobrze zabezpieczonym opakowaniu.

Dawno temu, gdy góry były jeszcze młode, a równiny jedynie złotą pyłką, świat nie znał równowagi. Panowała epoka zdominowana przez Wielką Cienię, gdzie każdy kolor przygasał, a każdy dźwięk szeptał z trudem. W tej pustce żyły Kaida i Ren.

Kaida była Szerem Zenitu (ta u góry na obrazie). Zawsze patrzyła w niebo, jej skrzydła chwytały ostatnie, słabe błyski światła i trzymały je kurczowo, niczym żar w gasnącym ogniu. Jej serce płonęło obietnicą ciepła.

Ren była Szerą Nadiru (ta na dole). Patrzyła ku zranionej ziemi, jej szpony głęboko wdzierały się w wysuszony grunt, szukając przebudzonych korzeni życia. Jej serce biło dla nadziei cierpliwości.

Obie wiedziały, że Mrok nie jest wieczny, lecz końcem. Wiedziały, że muszą działać, zanim świat zniknie w ostatecznym zapomnieniu. Nie poprzez przemoc, lecz pięknem. Poprzez *taniec*.

Rozpoczęły swój taniec w popołudnie, które nigdy nie stało się południem. Ich ruchy były powolne i potężne, każdy skrzydłowy uderzenie stanowiło wyzwanie dla szarości. Walte, artysta, który namalował ten obraz, nie tylko uchwycił ich kształt, lecz sama esencję ich energii.

Podczas tańca kolory zaczynały się zmieniać.

* **Tło:** Skrzydła Kaidy, rozszerzone ku górze, nie tylko szukały światła, lecz go *tworzyły*. Wstrząsały nieckliwym powietrzem, unosząc chmury miedzianej i złotej kurzu, które artysta oddał bogatymi teksturami i błyskami. To nie było bierne tło, to energia wszechświata budząca się do życia, wir gorącego metalu, który odpędza chłód.
* **Ciała:** Ich ciała w czystej bieli symbolizowały jasność zamiaru, początek nieskalany. Ale Walter dodał odcienie niebiesko-szare w ich piórach. Ten niebieski nie był zimnem śniegu, lecz wspomnieniem głębokiej wody i świeżości deszczu, który miał powrócić.
* **Czupryny czerwone:** Ich czerwone „korony” były punktami centralnymi ich woli. Były mikroskopijnymi ziarenkami ognia kosmicznego, które zasiewali w świecie. U Kaidy czerwony jest światłem skierowanym ku niebu; u Ren — obietnicą zakorzenioną w ziemi.

Chwila uchwycona na obrazie to szczyt. Ren wykonuje ostateny skok ku ziemi (ciało zarysowane ku dołowi), by podnieść żywotność z zakamarków materii. Kaida szybuje, by przyjąć tę żywotność i rozproszyć ją po kosmosie. Krzyżują się, ich skrzydła są dynamicznym lustrem siebie nawzajem, tworząc architekturę ruchu, którą Clara Young (jak czytamy podpis) utrwaliła szerokimi i gwałtownymi pociągnięciami pędzla.

Kiedy ich taniec dobiegł końca, spojrzały na siebie ostatni raz. Świat nie był już szary; stał się złoty, pełen życia, gotów zakwitnąć. Lecz one dwie były wyczerpane. Zużyły swoją mortalną esencję, by ożywić świat.

Nie umarły jednak. Z ostatnim blaskiem ich białe i czarne ciała zlały się z otoczeniem. Ren stała się korzeniami pierwszych gigantycznych drzew; Kaida stała się światłem nowych poranków. A obraz, który Walter Geraci stworzył, nie jest tylko portretem dwóch majestatycznych ptaków; to portal, przez który energia tego pierwszego, żywotnego przesilenia wiosny wciąż wchodzi do naszego świata, przypominając nam, że nawet w najgłębszych cieniach czeka na nas złoty taniec do wykonania.