Antonio Nasuto - Il labirinto del fauno

Obraz „Labirynt Fauna” kształtuje się jako dzieło o intensywnej, symbolicznej i narracyjnej sugestii, w którym baśniowy imagery współgra z niemal metafizyczną dimenzją. Postać fauna, zwrócona plecami, lecz z twarzą skierowaną ku widzowi, pełni rolę enigmatycznego mediatora między dwoma światami: ciemnym i zawiłym labiryntem a obietnicą wolności ofiarowaną przez światło gwiazd.
Ikonografia fauna przypomina klasycznego boga Pana, lecz nabiera tu bardziej niepokojącej i dwuznacznej konotacji, jak w słynnym filmie Guillermo del Toro, „Labirynt Fauna”. W filmie fabularnym potwór ukazuje się jako ambiwalentny przewodnik, jednocześnie chroniący i wzbudzający niepokój, wpisany w narrację oscylującą między rzeczywistością historyczną a mitologicznym imaginarium. Także w obrazie faun jawi się jako stróż nieznanego, jego spojrzenie lodowe i cechy kopytne wywołują fascynację pradawnego i dzikiego piękna natury pierwotnej. Długie rogi, symbol mądrości, ale także instynktownej potęgi, wzmacniają tę wymiar archaiczny i rytualny.
Konstrukcja dzieła sugeruje dynamiczny kontrast między cieniem a światłem: labirynt pozostaje skryty w mroku, podczas gdy na horyzoncie pojawia się wyjście, oświetlone przez światło gwiezdne. Zachęta fauna do podążenia tą ścieżką nabiera silnej wartości alegorycznej, wzywając obserwatora do przekroczenia granic racjonalności i zanurzenia się w tajemnicy. Tutaj malarstwo nie jest jedynie prezentacją, lecz również evokacją podróży inicjacyjnej, progiem do przejścia, by dostać się do enigmatycznego i sublime innego świata.
Obraz zatem nie ogranicza się do powielania sugestii filmowych, lecz przetwarza je poprzez wyrafinowaną i koncepcyjnie warstwową gramatykę wizualną. Widz zostaje wciągnięty w grę odsyłaczy i interpretacji, w której obecność niepokojąca i magnetyczna fauna staje się kluczem do dostępu do równoległego uniwersum, zawieszonego między koszmarem a snem, między mitem a rzeczywistością.