René Magritte (1898-1967) - Le Bataille de l'Argonne






Spędził pięć lat jako ekspert ds. sztuki klasycznej i trzy lata jako komisarz-priseur.
€ 85 | ||
|---|---|---|
€ 80 | ||
€ 16 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 139085
Doskonała ocena na Trustpilot.
René Magritte, Le Bataille de l'Argonne, lithografia w limitowanej serii na BFK Rives vellum, sygnowana płytą i numerowana do 300, podpis ręczny Charly'ego Herscovici, 44 × 30 cm, Belgia, 2000–2010, Ekspresjonizm abstrakcyjny, stan: dobry.
Opis od sprzedawcy
René Magritte (1898-1967) - ręcznie podpisany ołówkiem przez pana Charliego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE
Grawer na pergaminie BFK Rives.
Numerowany / 300 egzemplarzy, podpisany w druku
Litografia wykonana pod nadzorem Succession Magritte, autentykacja przez pieczęć blind; podpisany na kamiennej płycie w dolnym lewym rogu oraz odręcznie podpisany ołówkiem przez pana Charliego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie co numer)
Wymiary: 44 x 30 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących prac bawiących się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby wojowników), który często bywa nazywany jedynie ze względu na elementy wizualne, ze względu na swoją uderzającą, niemal archetypową kompozycję.
W tej urzekającej kompozycji okno pełni rolę ramy dla niespodziewanego widoku. Zamiast ukazać konwencjonalny pejzaż zewnętrzny, widz stoi w obliczu wielkiego, doskonale okrągłego obiektu, często opisywanego jako skała lub planeta, który wydaje się zawieszony bezpośrednio na zewnątrz szyby okna. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się w środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej lubby, stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną precyzyjną, a zarazem marzycielską jakością Magritte’a.
Gra tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomści, jak i głębokiej dziwności. Okno, zazwyczaj portal do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Sfera, obiekt doskonałej geometrii, zaprzecza grawitacji i kontekstowi naturalnemu. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju atmosfery, będąc częścią tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko używa tych wspólnych motywów, aby wyzwać percepcję, zapraszając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone i samej natury reprezentacji.
René Magritte (1898-1967) - ręcznie podpisany ołówkiem przez pana Charliego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE
Grawer na pergaminie BFK Rives.
Numerowany / 300 egzemplarzy, podpisany w druku
Litografia wykonana pod nadzorem Succession Magritte, autentykacja przez pieczęć blind; podpisany na kamiennej płycie w dolnym lewym rogu oraz odręcznie podpisany ołówkiem przez pana Charliego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie co numer)
Wymiary: 44 x 30 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących prac bawiących się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby wojowników), który często bywa nazywany jedynie ze względu na elementy wizualne, ze względu na swoją uderzającą, niemal archetypową kompozycję.
W tej urzekającej kompozycji okno pełni rolę ramy dla niespodziewanego widoku. Zamiast ukazać konwencjonalny pejzaż zewnętrzny, widz stoi w obliczu wielkiego, doskonale okrągłego obiektu, często opisywanego jako skała lub planeta, który wydaje się zawieszony bezpośrednio na zewnątrz szyby okna. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się w środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej lubby, stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną precyzyjną, a zarazem marzycielską jakością Magritte’a.
Gra tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomści, jak i głębokiej dziwności. Okno, zazwyczaj portal do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Sfera, obiekt doskonałej geometrii, zaprzecza grawitacji i kontekstowi naturalnemu. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju atmosfery, będąc częścią tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko używa tych wspólnych motywów, aby wyzwać percepcję, zapraszając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone i samej natury reprezentacji.
