Hans Bayens (1924-2003) - Schilders Atelier

To bardzo artystyczne dzieło malarskie belgijskiego artysty Hans Bayensa, urodzonego w Belgii. Płynny pędzel, zestawienie kolorów... piękne i ponadczasowe dzieło tego poszukiwanego artysty.
Wymiary bez ramy: 60 cm x 70 cm.
Praca podpisana w prawym dolnym rogu, w pięknym stanie.
Ramka jest dołączona gratis.
Piękny obraz, który pasuje do każdego wnętrza.
Bayens urodził się w Belgii jako syn holenderskich artystów Hansa Bayensa i Elisabeth Polak, ale dorastał w Amsterdamie. Tutaj ukończył Barlaeus Gymnasium. Ważnym elementem był jego literacki kształt, który wpływał na jego późniejsze prace. Od 1946 do 1949 przebywał w Antwerii, gdzie uzyskał wykształcenie malarskie i rzeźbiarskie w National Higher Institute for Fine Arts. Mistrzami byli między innymi Opsomer, Saverys, De Coninck, Van Vlasselaer (sztuki monumentalne) i Puvrez.
Po studiach wyjechał z grantem Maison Descartes do Paryża, gdzie wynajął atelier w Manufacture des Gobelins. Tutaj nauczył się projektować kartony do gobelinów, ponadto kopiował m.in. starożytnych mistrzów w Luwrze. Po kolejnym stażu w Aubusson (u Lurçata) zakończył ten okres, a następnie przez kilka miesięcy przebywał w znanym rejonie kopalnym Borinage. Gogh i Israëls byli jego prekursorami.
Gdy około 1950–1951 ponownie osiadł w Amsterdamie, najpierw nastąpił trudny okres – musiał poszukiwać własnej formy, stylu, tożsamości. Kraj musiał zostać odbudowany (okres odbudowy), a sztuka abstrakcyjna zyskiwała na popularności. Po zamówieniach na malowidła ścienne (Marcanti Markthal, 1953), (Wilton-Fijenoord, 1954) i IJsselcentrale, 1955), a także na kilka dywanów ściennych (m.in. dla państwowych kopalni, obecnie DSM) i sgrafitto dla Ministerstwa Rolnictwa i Rybołówstwa (1955), to jednak to, co mu najbardziej odpowiadało – tworzenie obrazów olejnych, akwareli, pasteli i rysunków, na przemian z rzeźbieniem – stało się jego najważniejszą formą. I udało mu się odnieść sukces. Pozytywne recenzje w tym pomagały. Tak Redeker w Algemeen Handelsblad określił Bayensa jako przedstawiciela „antwerpskiej szkoły” z „prawdziwą, żywą, natchnioną i szeroko poruszającą malarską sztuką” oraz chwalił Engelmana w De Tijd za jego „spontaniczną, zdolną i wrażliwą manierę malarską”.
Jego twórczość bywa opisywana jako impresjonistyczna, ale także psychologicznie ekspresyjna. Inną charakterystyką jego stylu jest późny lub postimpresjonizm. Za przykłady uznawano Constable’a, Breitnera, Goyę, Turnera, Vuillarda, a także podwójne talenty Degasa i Rika Woutersa. Tematyka coraz częściej obejmowała ludzi z jego najbliższego otoczenia, a także krajobraz i wnętrza. Powstały serie rysunków i prac olejnych, pastelowych i akwarelowych z motywami takimi jak circus, Koninklijk Concertgebouw Orkest, antykwariat, Wielka wizyta (seria szpitalna) i Trybunał Jugosławii.
Poza tym prowadził regularne podróże malarskie do Anglii (Brighton i Constable Country), Francji (l’Oise) i Belgii. Malował portrety przyjaciół i kolegów, m.in. Geerta van Oorschota, Harry’ego op Laak, Keeza Verwey, ale także Willema Dreesa, Wima Kana, Mauritsa van Loona, Eugena Jochuma, Arenda Jana Dunninga i Thérèse Cornips. Jako rzeźbiarz stał się znany z brązów przedstawiających ulubione postacie z holenderskiej literatury: Multatuli, Theo Thijssen, Titaantjes Nescia, Gorter, Thorbecke i Betje Wolff oraz Aagje Deken. Jego prace prezentowane są w wielu muzeach i galeriach w Holandii i poza nią, a wchodzą w kolekcje osób prywatnych, muzeów i instytucji publicznych na terenie kraju i za granicą.