Enzo Cangi (1938-1974) - Natura morta

Enzo Cangi (1938-1974), „Natura morta con fiori”, olej na płótnie, ok. 1960.

Dzieło ukazuje delikatny bukiet kwiatów umieszczony w białej dzbanku, przed oknem. Kompozycja charakteryzuje się jasną i wyrafinowaną paletą, operującą odcieniami bieli, szarości, różu i zieleni, z malarstwem luźnym i materialnym.

Malowidło cechuje szybkie, fragmentaryczne i matericzne pociągnięcie pędzla, które nie koncentruje się na drobiazłej obserwacji przedmiotów, lecz sugeruje formy, objętość i wibracje poprzez syntetyczne plamy koloru. Kwiaty wydają się prawie rozpuszczać w świetle, podczas gdy dzbanek, mocniej zbudowany, stanowi wizualne i strukturalne centrum kompozycji.

Szczególne znaczenie ma relacja między światłem a cieniem: cienie nie są oddane przez zwarte plamy, lecz poprzez ruchome i nakładające się znaki, które nadają powierzchni malarskiej wrażenie ciągłej wibracji. Tło oraz podstawka także zostały potraktowane krótkimi i kierunkowymi pociągnięciami pędzla, co przyczynia się do stworzenia żywej malarskości nawet w bardzo wyważonej kompozycji.

Esencja założenia, wybór codziennych przedmiotów i redukcja barwna przypominają wielką włoską tradycję still life z XX wieku oraz, w szczególności, poszukiwanie równowagi, ciszy i koncentracji na objekcie, która znajduje w Giorgio Morandi jednego ze swoich głównych punktów odniesienia. Jednocześnie sucha i racjonalna konstrukcja przestrzeni oraz syntetyczny znak mogą przypominać niektóre doświadczenia malarstwa toskańskiego XX wieku, zwłaszcza Ottone Rosai.

Podpisano w dolnym prawym rogu.

Wymiary:
obraz: 70 × 50 cm
z ramą: 83 × 63 cm

Dzieło prezentuje się w doskonałym stanie konserwacyjnym, co widać na fotografiach, które stanowią integralną część opisu.

Rama jest oferowana jako prezent od sprzedawcy.

Starannie zapakowane i wysyłane z numerem nadania kurierem ekspresowym.

Enzo Cangi urodził się w Pieve Santo Stefano, w prowincji Arezzo, w 1938 roku i zmarł we Florencji w 1974 roku.
Jego wykształcenie artystyczne najpierw miało miejsce w Istituto d’Arte we Florencji, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych tego miasta pod kierunkiem Primo Conti.
Poszukiwania Enzo Cangi wyróżniały się głównie rozwojem pociągnięcia pędzla, które rodzi się jako postimpresjonistyczne, lecz zdolne nasycać przedstawiane przedmioty egzystencjalnymi wibracjami. W tym sensie bez wątpienia punktem odniesienia był Giorgio Morandi, co można wywnioskować z bogatej produkcji natur morte z naczyniami i butelkami. W obrazach Cangi występuje również głęboko racjonalne poczucie kompozycji, zredukowane do minimum i jasno obliczone, co z pewnością nawiązuje do Ottone Rosai. Oszczędne pociągnięcia pędzla, poza budowaniem przedmiotów, wyznaczają ich cienie za pomocą bardzo ruchomej kreski. W ten sposób cała kompozycja jest naładowana własną, wyczuwalną żywotnością, szczególnie widoczną w trzepocących koronach drzew i krzewów oraz w rozlewiskach trawy pól nieuprawianych.