Lothar Schreyer (1886-1966) - Mutter Erde

Lothar Schreyer: Mutter Erde ("Matka Ziemia"), 1920 — z portfolio La Lune en Rodage III

Rysunek rytowany z gouache (ręcznie koloryzowany) na papierze, podpisany, podpisany i datowany. Arkusz 26,5 × 17 cm, przymocowany do czerwonego kartonu 31 × 31 cm.

Hieratyczna, frontowa postać — "Matka Ziemia" — zbudowana z ostrych czarnych konturów i wypełniona płaskimi polami czerwieni, zieleni, żółci i bieli: promienny łeb zwieńczony czarnymi promieniami, zaokrąglone ciało otwierające się w łuk lub bramę w centrum. Ściśle symetryczna, maskowo-szufladowa frontalność i podstawowe, quasi‐święte kolory nadają arkuszowi charakter kultowego wizerunku lub duchowego znaku. Należy do wizjonerskiego, rytualnego nurtu ekspresjonizmu niemieckiego, który Schreyer rozwijał w Sturmie Herwarte Waldena, a od 1921 r. w Bauhausie, gdzie kierował warsztatem sceny: sztuka postrzegana mniej jako obraz niż jako Schauspiel — znak do oglądania i urzeczywistniania. Motyw pochodzi z 1920 r., ten barwiony ręcznie arkusz został zrealizowany i podpisany przez artystę w 1966 r. dla portfolio Carla Laszla.

Lothar Schreyer (Blasewitz 1886 – Hamburg 1966) był niemieckim malarzem, dramatopisarzem i reformatorzem sceny, jednym z kluczowych teoretyków teatru ekspresjonistycznego. Po studiach historii sztuki i prawa został dramaturgiem w Hamburgu i od 1916 r. redaktorem czasopisma Der Sturm w Berlinie, redagowanego przez Herwartha Waldena. W 1918 r. współzałożył ekspresjonistyczny Sturm-Bühne, rozwijając radykalną, rytualizowaną koncepcję performance’u. W 1921 r. Walter Gropius mianował go mistrzem i szefem warsztatu sceny w Staatliches Bauhaus w Weimarze, gdzie nauczał do 1923 r. Jego praca łączy w sobie sferę wizualną, teatralną i duchową w niezwykłym stopniu, a postać „Matki Ziemi” stanowi charakterystyczny przykład jego sacralno-ekspresjonistycznej wyobraźni.

La Lune en Rodage to trzytomowe kolektywne portfolio, stworzone przez Basel-based wydawcę, psychoanalityka i kolekcjonera Carla Laszlo (Pécs 1923 – Basel 2013), wydane przez Edition Panderma, Basel, w latach 1960, 1965 i 1977. Trzy tomy gromadzą około 180 oryginalnych prac i stanowią gęsty przegląd europejskiego awangardowego nurtu między latami pięćdziesiątymi a siedemdziesiątymi. Kilka z zawartych prac stanowi punkty zwrotne w karierze tworzących je artystów: arkusz Enrico Castellaniego jest uznawany za jego pierwsze udokumentowane dzieło graficzne, a Achrome Piera Manzoniego jako jedyna wielokrotnieści, którą artysta kiedykolwiek zrealizował.

Stan: doskonały, archiwalny. Przymocowany do czerwonego kartonu.

Pochodzenie: Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel — Galerie von Bartha, Basel — Kolekcja prywatna, Basel.