Francesco Correggia (1950) - Solitario

Opera ważna artysty Francesco Correggia pod tytułem SOLITARIO dużych rozmiarów,

Kupuje się w komplecie z ramą, która jest dodawana gratis przy licytacji.
Wymiary dzieła: wysokość 50 x 100
Wymiary z ramą: wysokość 53,5 x 103,5

Dzieło podpisane ręcznie przez mistrza, z datą i tytułem.

Dzieło sprzedawane w takiej postaci, w jakiej widoczne i zaakceptowane przez kupującego.

Biografia Źródło Wikipedii
Został nauczycielem Akademii Sztuk Pięknych w Catanzaro w latach 1979–1984 oraz Akademii Sztuk Pięknych w Brerze w latach 1984–2012. Tutaj prowadził zajęcia z Dekoracji, Problemów ekspresji współczesnej oraz Kreatywnego pisania, był członkiem Rady Akademickiej w latach 2005–2010, koordynował w końcu Katedrę Badań nad Współczesnością, Biennal Arty wizualnych w latach 2004–2006 i kierował Centrum Badań Akademii Brera, Biennial Artywizualne w latach 2007–2012.[1] Od 2006 do 2018 pisał na Blogu kultura i natura La Stampa web, a od 2015 współpracuje z wydawnictwem Prearo Editore. Jego pierwsze performance w instytucji miał miejsce w 1976 roku w Uniwersytecie Ludowym w Neapolu, pod tytułem Segno Territorio Avanguardia pod kuratelą Filiberta Menna. W 1979 r. powstał projekt marginalia (Dzieło i Miejsce, Miejsce i Dzieło). Projekt realizowano w 1982 r. w nieodremontowanych jeszcze przestrzeniach gminy San Lucido, w prowincji Cosenza. Tutaj obecny jest z instalacją i teoretycznym wykładem na temat relacji między sztuką a instytucjami publicznymi. Od lat osiemdziesiątych powraca do malarskiej formy, charakteryzującej się obecnością tekstów z piśmiennictwa, filozoficznych i poetyckich. Narodzą się w ten sposób serie prac zaprojektowanych i zrealizowanych dla Kościoła w Pila, Diecezja Aosta w 2004 r., Kościoła Wniebowstąpienia Najświętszej Maryi Panny w Lugnacco, Diecezja Ivrea, Kościoła św. Franciszka dla diecezji Piacenza. Prace te były prezentowane w wystawach, wszystkie kuratorowane przez Andreę Del Guercio.

Tymczasem w Mediolanie w 2004 r. zaprezentowano jego indywidualną wystawę Philo-sofie w Studio legale Grimaldi, pod kuratelą Cristiny Muccioli.

Od 2005 r. do dziś jego praca skłania się ku wymiarowi malarskiemu, w którym dominuje poetycka i literacka obecność słowa, aż po pejzaże nieba i monocromatyczne obrazy.

wystawa indywidualna pod tytułem „Out-Now” w Studiu Valmore w Vicenzie w 2006 r. oraz wystawa w Studiu Ra, Media project, Rzym pod tytułem: „I turn Round to Immanuel Kant” w 2009 r.; w 2010 r. wystawa indywidualna w Galerii Antonio Battaglia, Mediolan, z wystawą pod tytułem „Una bella Giornata” pod kuratelą Maurizio Guerri i Giovanni Iovane, w 2011 r. indywidualna w tej samej galerii z „una poesia”.

W 2011 r. obecny na: Un'altra Storia, Arte Italiana dagli anni Ottanta agli anni Zero w dawnej Kościele św. Franciszka, pod kuratelą Edoardo Di Mauro, Como. Również w tym samym roku wykonuje w Fundacji Giuseppe Morra, Muzeum Hermanna Nitsch, Napoli, performans zatytułowany: „L'ombra di Hegel contro l'immutabile Hegel” pod kuratelą Romano Gasparotti. W 2011 r. wystawia na 54. Biennale w Wenecji, Palazzo Zerbini, Regione Calabria.

W 2012 r. prezentuje indywidualny projekt „Adesso si mostra” w Galleria Fusion, Torino oraz w POW Gallery contemporary art, Mediolan, w formie zbiorowej pt. 22 pittori italiani. W Caravaggio (Bg) przy Monastero di San Giovanni Battista występuje także jako kurator z sześcioma artystami w wystawie/projekcie dla miejsca pt. „Il quadro e lo schermo” - między obrazami a negacją obrazów. W 2013 r. wystawa w Wenecji w arsenale, Venice doks, Castello 40, z projektem „A case study”; w Cosenzy w Museo del Presente z „Percorsi d'arte in Calabria”; w Centrum dokumentacji sztuk wizualnych, Luigi Di Sarro, w Rzymie z „Avvio e sviluppo di una ricerca 1982/1985”.

W ostatnich latach, w 2014 r., indywidualna wystawa pod tytułem „nevermore” w Galleria Donna Leathermann, New York;[3] także w 2014 r. w MAON (Museo dell'Otto e del Novecento, Palazzo Vitari, Rende) retrospektywa pt. „in-verso opere dal 1977 al 2014.”[4] W 2015 r. wystawa pod tytułem Scritture, Galleria Francesco Clivio; w tym samym roku Akademia Sztuk Pięknych Brera poświęca mu wystawę prac na papierze (1975 – 2015) pod tytułem Senso/Non senso w sali Biblioteki, pod kuratelą Claudio Cerritelli.[5] W 2016 r. indywidualna wystawa pod tytułem Impalpabile, Palazzo rinascimentale Martirano-Spinelli, gmina Aieta, pod kuratelą Vittoria Coen. W 2017 r. Poesia Visiva, Galleria Carte scoperte i Casa dell'arte Spagna Bellora, Milano. W 2018 r. Contributi al Novecento, Palazzo delle Stelline, Milano pod kuratelą Tonino Sicoli, gdzie znajdują się także prace Umberto Boccioni i Alik Cavaliere;[6] 2019 r. Poesia visiva z lat 60. do 80., Heart, spazio vivo, Vimercate, Milano. Uczestniczy w grupie eksperymentalnej The sound strip poem, performans czytany, w studiou Prisma, Genova, oraz w Museo Jorn, Savona.[7] W 2020 r. wykonał performans pod tytułem: Letture futuriste, hołd dla Marasco, w MAON (Museo dell'Otto e del Novecento) i zrealizował wystawę indywidualną Try this lens w Galerii Antonio Battaglia, Mediolan.[8]