Neolit Kamień topór bojowy - 14.2 cm

Neolityczny perforowany topór kamienny bojowy

Kultura / Okres: Neolit
Data / Okres: ok. 2500–1900 p.n.e.
Materiał: Twarda skała (prawdopodobnie diabase/doleron)
Wymiary: 142 mm (średnica otworu na trzonek: 25 mm)
Stan: Dobry

Brak wysyłki poza Unię Europejską. Z powodu złożonych przepisów eksportowych dotyczących dóbr kultury ten przedmiot nie może być wysyłany poza UE. Prosimy upewnić się, że masz adres dostawy w obrębie Unii Europejskiej przed złożeniem oferty.

Informacje o pochodzeniu:
ID rejestru obiektu: 862

Aktualny właściciel (S.N.J. S.) nabył topór bojowy od H.T. w Emmen.

Poprzedni właściciel, H.T. z Emmen (Holandia), oświadczył, że przedmiot był w jego kolekcji od lat 90.

Według poprzedniego właściciela przedmiot wcześniej znajdował się w prywatnej kolekcji w Holandii od lat 90.

Brak dalszych informacji dotyczących wcześniejszej historii własności obiektu ze strony poprzedniego właściciela.

Tło informacyjne:
Ten perforowany topór kamienny z epoki neolitu datuje się na późny neolit, około 2500–1900 p.n.e., okres charakteryzujący się pojawieniem się coraz bardziej wyspecjalizowanych narzędzi kamiennych i prestiżowej broni w całej północno-zachodniej Europie. Topory bojowe tego typu są powszechnie kojarzone z kulturami późnego neolitu, w tym z tradycjami Single Grave i Corded Ware, gdzie pełniły zarówno funkcje praktyczne, jak i symboliczne.

Neolityczne perforowane topory kamienne były zazwyczaj wytwarzane z twardych skał takich jak diabase (dolerit), amfibolit lub inne trwałe skały igneous i metamorficzne, wybierane ze względu na wyjątkową wytrzymałość i odporność na uderzenia. Starannie nawiercony otwór na trzonek, o średnicy około 25 mm, powstawał poprzez żmudny proces szlifowania z użyciem piasku i wody, wymagający znaczącego czasu i umiejętności technicznych.

Chociaż mogły mieć praktyczne zastosowanie, misternie wykonane perforowane topory kamienne są powszechnie postrzegane jako symbole statusu, władzy i tożsamości osobistej. Prawdopodobnie nosili je wybitni przedstawiciele społeczeństwa i mogły także odgrywać role ceremonialne lub rytualne. Ich charakterystyczna forma odzwierciedla zaawansowany poziom rzemiosła i potwierdza osiągnięcia technologiczne późno­neolitycznych tradycji obróbki kamienia.

Przykłady tego typu zostały odnalezione w całej Holandii, północnych Niemczech, Danii i południowej Skandynawii, ilustrując bliskie związki kulturowe i sieci wymiany łączące prahistoryczne społeczności w północno-zachodniej Europie. Reprezentują one ważny etap w przejściu od Epoki Kamienia do wyłaniającego się Wczesnego Wieku Brązu, kiedy polerowane narzędzia kamienne nadal odgrywały istotną rolę społeczną, mimo stopniowego wprowadzania metalu.

Ten przykład stanowi bezpośrednie i namacalne połączenie z ludźmi późnego neolitu, odzwierciedlając zarówno umiejętności techniczne pra-histori­cznych rzemieślników, jak i społeczny znaczenie broni prestiżowej w najwcześniejszych społecznościach rolniczych Europy.