Weegee (1899–1968) - Murdered while playing Boccia

Wystawowy wydruk oparty na drukach z 1982 roku autorstwa Sid Kaplana,
wydrukowany w 1992 roku
Wyprodukowany dla Amber Film & Photography Collective, Newcastle upon Tyne

Arthur (Usher) Fellig (12 czerwca 1899 – 26 grudnia 1968), znany pod pseudonimem Weegee, był fotografem i fotoreporterem, znanym z surowej czarno-białej fotografii ulicznej w Nowym Jorku.
Weegee pracował na Lower East Side Manhattanu jako fotograf prasowy w latach 1930. i 1940. i wypracował swój charakterystyczny styl, śledząc pogotowie miejskie i dokumentując ich działania.[2] Wielu jego prac ukazywało bezlitośnie realistyczne sceny życia miejskiego, przestępczości, urazów i śmierci.

Pracował nocą i konkurował z policją, aby jako pierwszy być na miejscu przestępstwa, sprzedając swoje fotografie tabloidom i agencjom fotograficznym.[5] Jego fotografie, koncentrujące się wokół komendy policji w Manhattan, szybko ukazały się w Daily News i innych tabloidach, a także w bardziej luksusowych publikacjach, takich jak Life.

Większość jego charakterystycznych fotografii wykonano przy bardzo podstawowym sprzęcie i metodach prasowych epoki, aparatem 4×5 Speed Graphic ustawionym na f/16 przy 1/200 sekundy, z żarówkami błyskowymi i ustawioną ostrością na odległość dziesięciu stóp.[11] Był samoukiem, bez formalnego wykształcenia.

Pięć jego fotografii zostało zakupionych przez Museum of Modern Art (MoMA) w 1943 roku. Te prace zostały włączone do wystawy Action Photography.[21] Później został uwzględniony w wystawie „50 fotografii 50 fotografów”, kolejnej prezentacji MoMA zorganizowanej przez fotografa Edwarda Steichena,

Naked City (1945) była jego pierwszą książką fotografii. Producent filmowy Mark Hellinger kupił prawa do tytułu od Weegee.[21] W 1948 r. estetyka Weegee stanowiła fundament filmu Hellingera The Naked City. Był on oparty na mrocznej historii z 1948 r. napisanej przez Malvina Walda o śledztwie w sprawie morderstwa modelki w Nowym Jorku.

W latach 50. i 60. XX wieku Weegee eksperymentował z fotografią panoramiczną, zniekształceniami zdjęć i fotografią przez pryzmy. Używając plastikowego obiektywu, stworzył słynne zdjęcie Marilyn Monroe, na którym jej twarz jest groteskowo zniekształcona, ale nadal rozpoznawalna.

Weegee można postrzegać jako amerykański odpowiednik Brassaï’ego, który fotografował nocne sceny uliczne Paryża. Motywy Weegee – nagie, artyści cyrkowi, dziwacy i mieszkańcy ulicy – później podjęła i rozwinęła Diane Arbus na początku lat 60.