Rafael Jutglar Pujol (1889 - 1961) - Cesta con cerezas

Podpis artysty na dole

Stan całości dzieła jest dobry, jedynie należy wspomnieć o kilku spęknięciach na skutek upływu lat

Dzieło prezentowane w oprawie

Wymiary dzieła: 38 cm wysokości x 41 cm szerokości

Wymiary ramy: 47 cm wysokości x 55 cm szerokości

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

RAFAEL JUTGLAR PUJOL (Badalona, 1889 - Barcelona, 1961)

Rafael Jutglar Pujol urodził się w Badalonie 11 października 1889 roku i zmarł w Barcelonie w 1961 roku. Studiował w Szkole Sztuk i Rzemiosł w Barcelonie, gdzie zrodziło się jego zamiłowanie do rysunku i malarstwa, które ostatecznie stało się głównym zajęciem w jego działalności zawodowej.

Gdy był bardzo młody, wyjechał do Kuby ze swoim bratem Miguelem. Tam pracował jako rysownik-projektant, a także krytyk sztuki w prestiżowym „Diario de la Marina” z Hawany. Wśród jego zajęć na tym terytorium należy wymienić współpracę przy pracach Pałacu Prezydenckiego, Kasyna Hiszpańskiego w Hawanie, pomniku Maceo i Centro Asturiano. Faktem jest, że on i jego brat byli w Kubie bardzo dobrze związani na poziomie oficjalnym.

W Hiszpanii ponownie pracował w Badalonie w Katalońskiej Spółce Produktów Chemicznych jako rysownik od lutego do lipca 1918 r. To wtedy przeprowadził się do Sabinianigo, gdzie zapisał się do EIASA jako projektant. W tej firmie przebywał dwa okresy, przerwane pobytem w Huesce, a mianowicie: w wymienionej firmie od lipca 1918 do kwietnia 1921 oraz od stycznia 1925 do listopada 1927, a od 1921 do 1925 w Huesca. Od września 1926 do listopada 1927 przeniesiony do Panticosa. W EIASA wykonywał prace związane z budową wodospadów i budynków. Z pobytu w Huesce wiadomo, że pracował w Wojskowej Komendzie ds. prac.

W 1927 r. opuszcza EIASA i do 1930 r. pracuje w Sabíanigo jako projektant i wykonawca. Być może to okres, który nas najbardziej interesuje, gdyż wyraził wyraźnie swój osobisty styl. W tych trzech latach zrealizował kilka prac: Casa LACOMA (stara) w Puente de Sardas, która była pierwszą, jaką wykonał; Casa de ROSENDO BIESCAS, wciąż stojąca, gdzie znajdują się „Almacenes Arrudi”; Casa ABADIAS (lub VINATERO), która już nie istnieje, gdzie dziś mieści się „El Barato”; Casa de la HISPANO TENSINA, również nieistniejąca; Casa LAGUARTA, w której mieszkał, z której do dziś pozostały widoczne relikty. Jednakże z pewnością najbardziej reprezentatywną pracą była budowa Kościoła Cristo Rey. W 1929 r. ukończono budowę kościoła (później przebudowanego), poświęconego 5 maja przez biskupa Don Juana Villara Sanz; i jak nie mogłoby być inaczej, oryginał pieczęci parafialnej został wykonany właśnie przez Rafaela Jutglara.

W 1930 r., po zakończeniu domu Rosendo Biescas, objął kontrakt na budowę drogi Sabínánigo-miasto – stacja kolejowa, chociaż nie dokończył jej z powodu bankructwa.

Ale jego działalność w Sabíanigo nie ograniczała się tylko do budowy; Rafaelowi Jutglarowi zostało również czasu na rysunek i malarstwo (niektóre prace z wystawy pochodzą z okresu Sabíanigo), na wykonywanie okładek programów imprez, nagłówków listów, faktur, różnorodnych logotypów itp. Starsi ludzie pamiętają nawet, że malował wstążki wyścigów w ramach świąt. Dość często uczył także rysunku w Casa VICTOR, gdzie mieszkał również przez pewien czas. Z całą pewnością całkowicie zintegrował się ze społecznością sabíaniguense i wspominana jest jego radość i sympatia oraz liczne anegdoty związane z jego samochodem typu „torpedo”.

Jako styl można go opisać jako pod wpływem nurtu modernistycznego z pierwszej ćwierci XX wieku. Szał stylu modernistycznego w architekturze aragońskiej był zjawiskiem stosunkowo późnym i ściśle związanym z rozpowszechnianiem modernizmu katalońskiego, zwłaszcza z „stylem kwiatowym”. Choć ruch ten był głównie miejski, Jutglar zastosował go w Sabíanigo w sposób osobisty – zarówno w architekturze, jak i w sztukach graficznych: formy roślinne i floralne, gry linii krzywych i prostych, figury alegoryczne itp.

Rafael Jutglar opuścił Sabíanigo w 1931 roku i zamieszkał w Barcelonie aż do swojej śmierci w 1961 roku. Przez te trzydzieści lat żył całkowicie poświęcony światu rysunku i malarstwa, pozostawiając po sobie ogromne dzieło, z którego na tej wystawie pokazano jedynie małą część. W odniesieniu do jego działalności malarskiej w tym okresie można wyróżnić dwie wystawy: w 1949 r. rysunki w Sala Caralt w Barcelonie, z dobrą krytyką, oraz w 1953 r. w Domu Kultury w San Sadurní de Noia.

Po trzydziestu latach od śmierci i sześćdziesięciu od odejścia z naszego miasteczka, „Przyjaciele Serrablo” ponownie „odkryli” tego człowieka, który odcisnął swój ślad w krótkiej historii przemysłowego Sabíanigo. Rafael Jutglar z pewnością stanie się lepiej znany w Sabíanigo właśnie dzięki tej Wystawie.