Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło powstaje z idealnego dialogu z badaniem Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił czerwony, powtarzalność i materię centralnymi elementami własnej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tej pracy tradycja jest jednak reinterpretowana poprzez element charakterystyczny dla moich poszukiwań: śrubę.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element normalnie kojarzony z łączniem, konstrukcją i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element artystyczny. Jej powtórzenie generuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.

Czerwony otacza kompozycję jak powierzchnia nasycona energią, podczas gdy śruby wyrastają z płyty, tworząc swoisty drganie wzrokowe. Z perspektywy frontalnej kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc z boku, ujawnia swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie ma być jedynie cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździe śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem budowy i zniszczenia jednocześnie: to, co normalnie służy do łączenia i mocowania, jest wykorzystane do stworzenia powierzchni niepokoju, intensywności i głęboko materialnej materii.

To właśnie w tym kontraście między ładem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością i trójwymiarowością narodziła się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandra Padovana, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło ozdobione szkłem ochronnym z pleksiglasu.

Przezroczyste skrzydło izoluje i chroni, przekształcając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego artysty współczesnego wpisują się w duch Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, odwołując się pod względem języka wizualnego i wpływu kulturowego do twórczości wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie poszukiwanie artystyczne dialoguje z wyobrażeniem luksusu, ikonicznej mody i designu światowego, przywołując symbole sakralne i marki powszechnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami czy markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki oraz sztuki jako współczesnego przedmiotu kultury.
To podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, przy jednoczesnym zachowaniu silnej autonomicznej tożsamości artystycznej.