Stefano de Luigi & Hannah Modigh - Idyssey & delta [with 2 signed C-Prints] - 2017

iDyssey to projekt fotograficzny mający na celu połączenie dwóch skrajności naszej kultury: przeszłości i przyszłości.

Pierwsza epicka powieść naszej (zachodniej) historii przekazywana poprzez najnowsze media; iPhone potrafi najlepiej połączyć dzisiejsze wydarzenia z opowieściami dawnego czasu.

Istnieje kilka teorii dotyczących trasy Odyseusza od Troi ku wyspie Ithaka, ale żadna z nich nie została potwierdzona do dziś.

Postanowiłem podążać śladem opowiedzianym przez słynnego hellenisty Victora Bérarda w jego książce "Dans le sillage d'Ulysse", z 1933 roku. iDyssey podąża za częścią najpowszechniej akceptowanego szlaku Odysei, obejmując 12 przystanków przez Turcję, Tunezję, Włochy i Grecję.

Celem projektu jest opisanie, co pozostało z epickiego świata oraz jak Morze Śródziemne, będące miejscem narodzin kultury zachodniej, ewoluowało, zmieniając swój wygląd i treść.

Próbowałem, poprzez opowieści ludzi, których spotkałem na swojej drodze, opisać miejsca i kultury trzech stron morza, które wciąż stanowi idealny most tradycji i religii między Azją, Afryką a Europą.

Przekraczając niespokojne państwa graniczne, przeszedłem przez kryzys grecki, będący także kryzysem polityki europejskiej, przez Turcję, podzieloną między proeuropejskie ambicje a silną „inność” oraz głębokie nadzieje Tunezji na zmianę, które uczyniły ją pierwszym krajem, który zapoczątkował tę wielką falę wolności znaną jako Arabska Wiosna.

Jednocześnie nie dało się uniknąć wielkich tematów migracji, podróży nadziei z Azji czy Bliskiego Wschodu, zamykania granic i komunikacji.

Potem podróżowałem przez południowe Włochy i ich tajemnicze ziemie, w rękach organizacji przestępczych, a jednocześnie charakteryzujące się obrzędami religijnymi, które wciąż zachowują swój pogański mistycyzm.

Wybrałem ponowne podążanie za Odyseją, ponieważ opowieść Homera stanowi metaforę człowieka w świecie.

To było zadziwiające odnaleźć nowoczesność w tak starożytnej epopei i zdać sobie sprawę, jak bardzo przygody, mistycyzm, wielkie postacie i ludzie spotkani przez Odyseusza podczas podróży mają dziś ogromne punkty styku.

— Stefano de Luigi

Moja babcia miała sto lat, gdy zmarła; niedługo po tym na świat przyszło moje dziecko.

Poczucie, że śmierć ustępuje życia, stawało się namacalne.

Skłoniło mnie to do myślenia o tym, jak unosimy się jak delta.

Niektóre gałęzie trwają, inne zatrzymują się.

Szukam odcisków, które ukazują obecność nieobecności.

Rzeczy, które zabieramy ze sobą, i te, które zostawiamy po śmierci.

Fotografowałem przedmioty i ścieżki, które mają sens rytuałów.

Rytuały i tradycje są dziedziczone, uczymy ich nasze dzieci.

Szukam odcisków wskazujących, że życie ma wybić się, i tam, gdzie koniec życia daje o sobie znać.

Chcę ukazać codzienne sytuacje, które spowija świadomość śmierci.

Śledziłem narodziny i śmierć w mojej rodzinie i w innych, których spotkałem w ostatnich latach.

To nie chodzi o pojedyncze osoby czy miejsca bez fragmentarycznych obrazów ilustrujących uczucie, że wszyscy jesteśmy częścią systemu korzeni, a obrazy są symbolami zaangażowania.

Lubię, gdy rzeczy dzieją się lub działy się poza obrazem.

Wrażenia w obrazie ukazujące obecność nieobecności.

Ślady na zdjęciu ukazują wcześniejsze wydarzenie, ale nad nim pozostawiają tajemnicę.

Z subtelnym językiem, w którym to, co się dzieje, tkwi pod powierzchnią.

Jak napięcie powierzchni gotowe pęknąć lub utknąć w szklanym kubku.

Pytania, na które mogą nie być odpowiedzi.

To seria o czasie, próbująca sfotografować czas.

– Hannah Modigh