Miquel Torner de Semir (1938) - La mujer frutera

Podpisane przez artystę na dolnej części

Dzieło prezentuje się dobrze w metalowaniem ramie

Wymiary dzieła: 65 cm wysokości x 54 cm szerokości

Wymiary ramy: 90 cm wysokości x 79 cm szerokości

Dobre zachowanie

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::

BIOGRAFIA MIQUELA TORNERA DE SEMIR

Miquel Torner de Semir rodzi się w 1938 roku ubiegłego stulecia w zamku Santa Pau w Garrotxa (Girona), będąc ostatnią żyjącą osobą urodzoną w tej emblematycznej budowli otoczonej wulkanami (obecnie mieszka w Sant Feliu de Guíxols). Ten fakt kształtuje jego stronę malarza. Człowiek starej Katalonii, wykształcony, od zawsze pociągała go średniowiecze, romański Pirenejów i wczesnośredniowieczny gotyk. Ślad włoskiego renesansu, zwłaszcza malarzy quattrocenta, takich jak Fra Angélico czy Rafael, słychać w wielu portretach żeńskich Tornera de Semir, w tym w tym, które obecnie omawiamy. To właśnie to połączenie starości z nowoczesnością stanowi o oryginalności jego twórczości. Najbardziej formuje go wiedza o romańskim i gotyckim. Jego postacie, wielokrotnie obrysowane grubą ciemną linią, przywodzą na myśl gotyckie witraże — jasne, piękne same w sobie. Uczeń malarza muralisty i rytownika Ricarda Marleta, uczy się tego, co dla niego najważniejsze, dyscypliny rysunku. Pod mistrzem Marletem poznaje Modernizm i kataloński Nouveu-centisme. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Sant Jordi w Barcelonie oraz w Escuela de San Fernando w Madrycie, gdzie odwiedzi Museo del Prado i nasiąka malarstwem Velázqueza, wybierając reprodukować meninas według własnego gustu, ze swoim stylem, z żywymi tonami kolorów jak róż i fosforescencyjny fiolet, co nie pozostawia wątpliwości co do podkreślenia, nowoczesności i sympatyczności artysty. Dodatkowo, jeśli uważnie się przyjrzeć, można dostrzec użycie techniki kolażu przez artystę, w którą wprowadza kawałek tkaniny, kartonu, a nawet nuty muzycznej.

W Paryżu zaczyna się jego praca, którą sam nazywa „między tym, co stare, a nowoczesne”. Rozpoczął wystawy indywidualne w Terrassie w 1968 roku, a następnie w innych katalońskich miastach i w Paryżu (galerie Espace i Boutique). Jego twórczość zaczynała się od figurywatywnego stylu mediterraneo, prowadzącego do abstrakcji, a następnie z powrotem do figury nowoczesnego pojęcia. Jest uważany ostatecznie za jednego z najważniejszych przedstawicieli malarstwa śródziemnomorskiego.

Wszystkie te tendencje nie były mu obce, gdyż w Barcelonie miał okazję poznać grupę Dau al Set. W szkole Dau al Set spotyka artystów tak znanych jak Tharrats, Muxart czy Tapies. Jego malarstwo charakteryzuje się użyciem jaskrawych i bogatych kolorów. Jego dzieło można zdefiniować jednym słowem: ŻYCIE. Tak więc znakomite dzieło tego katalońskiego malarza charakteryzuje się bogatym i gładkim kolorytem o dużej żywotności, który w połączeniu z różnymi materiałami, które używa jako podkład, daje wynik malarstwa ekspresjonistycznego o wysokiej jakości chromatycznej i wyraźnej osobowości, określając artystę jako mistrza.

Klasyczne i nowe łączą się w pociągnięciu pędzla Miquela Tornera de Semir. Czas się rozpuszcza, blednie. Linia podziału między przeszłością a teraźniejszością znika w jego obrazach, w jego sposobie prowadzenia linii na płótnie. Miquel osiąga to, co niewielu wcześniej osiągnęło: mówić o przeszłości głosem teraźniejszości. Jego głos: jego obrazy. Jego metoda: pasja. Jego osiągnięcie: całe jego dzieło.

Malarz z Girony jest pod wpływem starożytnych, Giotta, włoskiego odrodzenia i poszukiwań nieformalnych malarzy abstrakcyjnych. To wszystko stanowi punkt wyjścia jego malarstwa; martwi go równie bardzo rzemiosło co koncepcja, starał się być mostem między przeszłością a teraźniejszością, ale także otwarty na wszystko nowe, na nieustanne poszukiwanie. Interesujący kontrast w twórczości Miquela polega na sposobie przedstawiania postaci, miejsc i sytuacji z dawnych epok, odwzorowanych za pomocą nowoczesnych technik malarskich. Ten wybitny kataloński malarz potrafił przełamać zasady czasu. Tak bezpośrednio Miquel Torner de Semir definiuje linie i kształty, że na pierwszy rzut oka trudno uwierzyć, iż to płótno dwuwymiarowe, gdyż wydaje się, iż malarstwo to raczej suma faktur trójwymiarowego świata.

Niektóre z jego prac mają wyraźny faubistyczny akcent, przy intensywnej i ekspresyjnej palecie barw, w kontraście do spokoju i pustego spojrzenia twarzy, które zaprasza obserwatora do zagłębienia się w otoczenie dzieła i myśl artysty. Niemniej Torner de Semir ma charakterystyczny styl oparty na prostocie realizacji w bardzo dobrze zbudowanej kompozycji. Postacie żeńskie mają powolne kształty sztuki religijnej i wyrażają spokój ducha. Figura służy Semirowi do domagania się porządku i tempa działań ludzkich.

Według Joana Lluís Montañé, Barcelonijczyka, członka Międzynarodowego Towarzystwa Krytyków Sztuki, prestiżowy kataloński malarz Torner de Semir w swojej obszernej twórczości „interesuje się kompozycją i kolorem, generując tworzenia szczególnie dopracowane, w których widać wyraz determinacji i kontrastowej palety barw. Prezentuje postacie, pejzaże i kompozycje, które stanowią jasny przykład akademizmu malarskiego, w którym nie odrzuca pewnej innowacji formalnej i technicznej, wszystko to w nieodkładalnym osobistym plastycznym znaku”.

Krytyk sztuki Josep M. Cadena mówi o Semirze: „Malarz wyraźnie i precyzyjnie prowadzi kontury głównych elementów każdej kompozycji i używa podstawowych, czystych kolorów, by wyrazić uczucia. Gdy to możliwe, tworzy obraz w obrazie i stara się umieścić w swoich tłach interpretacje i znaki abstrakcyjne. Dzięki temu uzyskuje pozytywny związek między różnymi formami wyrazu artystycznego, które go motywują, a jego język plastyczny jest znacznie bogatszy i bardziej atrakcyjny. Ma własny styl oparty na prostocie wykonania w bardzo dobrze zorganizowanej kompozycji. Jego żeńskie postacie mają spokojne kształty sztuki religijnej i wyrażają spokój, jaki musi towarzyszyć realizacjom ducha. Postać służy mu do prośby o porządek i rytm działań ludzkich, jego malarstwo jest etyczne. Komunikuje z łatwością pozytywne odczucia u tych, którzy znają jego dzieło."

Dla J. Llop S.: „Rysunek, fundamentalny, mocny, precyzyjny, cięty, wyznacza formę, delimituje przestrzenie w przemyślanych kompozycjach, które przedstawia Torner de Semir. A potem przychodzi widzenie w inny sposób, wyobraźnia, sny, które zaczynają łączyć się z rzeczywistością, którą opisuje i ubiera w chromatyzm łączący kolory podstawowe, miękkie odcienie. To styl osobisty, który odkrywa inną rzeczywistość pejzażu, postaci. Interesująca i przyciągająca praca, która wciąga widza i prowadzi go drogą wyobraźni.”

Zgodnie z jego wizją prymitywnych, nie martwił się zbytnio o społeczną projekcję w stronę swoich mistrzów; ci czasem byli bezimienni, a mimo że jego prace znajdują się w wielu krajach, wystawiał w Europie, Ameryce i Japonii; trudno sporządzić wyczerpujący przegląd jego CV. Obecnie wystawia, na stałe, w La Galería Arcadia w Madrycie.

W roku 2003 został wybrany przez Museo de la Real Casa de la Moneda, aby jego prace były wydawane na znaczkach pocztowych i brały udział w wystawie z okazji XXV rocznicy Konstytucji Hiszpańskiej. Tymczasem Muzeum de la Real Casa de la Moneda w Madrycie zorganizowało wystawę jego prac.

Dzieła Tornera były prezentowane w wielu miastach europejskich i hiszpańskich, takich jak: Paryż, Bruksela, Frankfurt, Heidelberg, Strasburg, Saint-Paul-de-Vence, Dijon, Clermont-Ferrand, Barcelona, Girona, Walencja, Sevilla, Pontevedra, Oviedo, itp. Poniżej przedstawiamy kilka najważniejszych wystaw katalońskiego malarza:

Najważniejsze wystawy
Amics de les Arts. Terrassa - Barcelona.
Pinacoteca. Sabadell - Barcelona.
Societé des Artistes Indépendants. Paris.
Grand Palais. Paris.
Dan Art, Béziers-Francja.
Galerie Espace. Paris - Beaubourg.
Lions Club. Chartres Doyen - Francja.
Honored guest at the exhibition of Cercle Espanyol. Dreux - Francja.
Salon d’Automne. Clermont-Ferrand - Francja.
Grand Prix la Femme et l’Imabonire Jeanne Gatineau. Paris.
Sala Gavina. Palamós - Girona.
Sala Clará, Olot-Barcelona.
Espai cultural Francolí-Barcelona.
Galerie Boutique. Paris, Francja.
La Galerie de l’Hotel Meridien. Paris.
L’Atelier. Platja d’Aro.Girona.
Ausstellungsräume der Mineralquelle Eptigen. Szwajcaria.
Galería Arcadia- Madrid.
Galería de arte Star. Colectiva.Madrid.
Galería 4 Cantons. Olot.Girona.
Galería Catalonia-Barcelona.
Galería Art 16. Olot.Girona.
Pedreguet Art espai contemporani. Girona.
Galería Da Vinci Art. Girona.
Galerie Ducs de Dijon.Francia.
Galería Campo u Campo. Bélgia.
Galería B.C.S. Estrasburgo.Francia.
Haus Arnold. Frankfurt am Main.Niemcy.
Haus Berlinghoff. Heidelberg.Niemcy.
Naumilenium. Barcelona.
Lart century art. Barcelona.
Real Club Náutico de Sanxenxo. Pontevedra.
Picassomio.com Madrid.
Galeries d’Art Christian Dazy. Dijon-Megève-Francia.
Wystawa upamiętniająca 25. rocznicę Konstytucji Hiszpańskiej. Madryt.
Sala Constanti Art, Reus. Zbiorowa Bożonarodzeniowa, 2009-Tarragona.