Matteo Ciffo - Frammenti - Tritone

- Contemporanea rzeźba Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Fragmenty-Triton
- Rok 2026. Wydanie nr 1/8 - Podpisane i autoryzowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlew na zimno proszków marmuru i kamienia
- Doskonałe warunki



Kolekcja FRAGMENTY

Porównanie z rzeźbą klasyczną stanowi kluczowy element tej kolekcji. Te formy, historycznie związane z ideą doskonałości, wieczności i pamięci zbiorowej, są przyjmowane jako punkt wyjścia i poddawane procesowi fragmentacji i redefinicji.
Forma nie jest już pojmowana jako stabilna jedność, lecz jako warunek przejściowy. Zostaje przerwana, rozbita i ponownie złożona, ujawniając własną niestabilną naturę. Objętość się otwiera, dzieli na bloki i fragmenty, generując nową strukturę, w której czas nie jest już ukryty, lecz staje się widzialnym elementem.
Ta napięcie eliminuje ideę doskonałości jako stanu absolutnego. To, co wydaje się wieczne, ujawnia własną kruchość. Forma klasyczna przetrwa, ale w przekształconej postaci: nie jest już symbolem nieśmiertelności, lecz obecnością przechodzoną przez czas, narażoną na przemiany i przywróconą do nowego wymiaru.




MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwijam poszukiwania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z materiałami szlachetnymi i złożonymi, takimi jak proszki marmuru i kamienie, naturalne pigmenty, ziemie armeńskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich jedynie jako narzędzi wyrazu, lecz jako żywe obecności, nosicielki czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który postrzegam bardziej jako rytuał niż rzeźbę: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się materiałem wyjściowym dla moich prac.
Chodzi o materiały, które same w sobie niosą historię. Rozkładam je i rekonstruuję, generując formy, które nie należą już do swojego wcześniejszego stanu, lecz do nowego warunku. Każde dzieło wyłania się z delikatnego balansu między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwością, ukazując moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Droga przybiera kształt transformacji, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już istniały, rozkładam je i rekonstruuję, aby tworzyć nowe formy i tożsamości. Każne dzieło rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widzialnym stan ciągłej przemiany.
Badanie konfrontuje materiały, które ucieleśniają głębokie sprzeczności: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i kruche. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reagowania, utleniania się i przemiany w czasie. Ta kondycja czyni materię aktywną stroną pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i środowiskiem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność jawi się jako żywe i ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Autodidakt, zbudowałem swoją drogę poprzez eksperymenty, obserwacje i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Formen, które powstają, odzwierciedlają działanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i odradzają się.
Ta praktyka bada materia jako żyjący archiwum. Rzeźby pojawiają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwaniem a przemianą, przywracając materii głęboko współczesny i ludzki wymiar.