Antonio Nasuto - The three Graces, 2099





€ 100 | ||
|---|---|---|
€ 55 | ||
€ 2 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 139992
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Olej na płótnie z juty, 60x80.
Antonio Nasuto kończy studia na Architektury na Uniwersytecie w Neapolu, gdzie następnie uzyskuje trzyletnią specjalizację z projektowania. Ta multidyscyplinarna edukacja istotnie wpływa na jego język wizualny, charakteryzujący się rygorem kompozycyjnym i dbałością o strukturę obrazu.
Obecnie jest wykładowcą Anatomii Artystycznej w Akademii Sztuk Pięknych w Foggii, łącząc działalność dydaktyczną z stałymi badaniami malarskimi skoncentrowanymi na ludzkim ciele i narracyjnej wymowie postaci.
Prezentuje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych na arenie krajowej i międzynarodowej.
Wśród najważniejszych: wystawy indywidualne w Palazzetto dell’Arte w Foggii (2002, 2003), wystawa zbiorowa poświęcona P. P. Pasoliniemu w Tribunale della Dogana w Foggii (2007), 150 Souvenirs d’Italie w Galerii Sztuki Nowej i Współczesnej „Atelier degli Artisti” w Rzymie (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale w Palazzo delle Arti Beltrani w Trynie (2011), wystawa indywidualna w Palazzo Ducale Paternò Caracciolo w Pietramelara (2013) i L’ospite inatteso w Villetta Barrea (2016).
W tym kontekście wpisuje się obraz The three Graces 2099, który nie ogranicza się do wywoływania mitu klasycznego, lecz staje się refleksją nad kryzysem klimatycznym i przyszłością ludzkości.
Symbol piękna, płodności i harmonii zostaje przeniesiony w przyszłość w apokaliczny horyzont, gdzie surowy, wyludniony krajobraz staje się metaforą utraty równowagi między człowiekiem a naturą.
Trzy kobiece postacie przemieniają się w ostatnie świadkini świata, który już chyli się ku upadkowi, strażniczki dawnego bujnego przeszłości, która może zniknąć.
Wybór roku 2099 nie jest przypadkowy: koniec wieku jawi się jako symboliczna granica, punkt, w którym konsekwencje naszych działań będą już nieodwracalne.
Poprzez to ponowne odczytanie klasyczności, obraz ma na celu poruszyć świadomość widza, zmusić go do ostrej konfrontacji z kruchością naszego czasu.
Bo sztuka, podobnie jak historia, nigdy nie jest tylko obrazem przeszłości, lecz niepokojącym odbiciem naszego obecnego czasu.
Olej na płótnie z juty, 60x80.
Antonio Nasuto kończy studia na Architektury na Uniwersytecie w Neapolu, gdzie następnie uzyskuje trzyletnią specjalizację z projektowania. Ta multidyscyplinarna edukacja istotnie wpływa na jego język wizualny, charakteryzujący się rygorem kompozycyjnym i dbałością o strukturę obrazu.
Obecnie jest wykładowcą Anatomii Artystycznej w Akademii Sztuk Pięknych w Foggii, łącząc działalność dydaktyczną z stałymi badaniami malarskimi skoncentrowanymi na ludzkim ciele i narracyjnej wymowie postaci.
Prezentuje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych na arenie krajowej i międzynarodowej.
Wśród najważniejszych: wystawy indywidualne w Palazzetto dell’Arte w Foggii (2002, 2003), wystawa zbiorowa poświęcona P. P. Pasoliniemu w Tribunale della Dogana w Foggii (2007), 150 Souvenirs d’Italie w Galerii Sztuki Nowej i Współczesnej „Atelier degli Artisti” w Rzymie (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale w Palazzo delle Arti Beltrani w Trynie (2011), wystawa indywidualna w Palazzo Ducale Paternò Caracciolo w Pietramelara (2013) i L’ospite inatteso w Villetta Barrea (2016).
W tym kontekście wpisuje się obraz The three Graces 2099, który nie ogranicza się do wywoływania mitu klasycznego, lecz staje się refleksją nad kryzysem klimatycznym i przyszłością ludzkości.
Symbol piękna, płodności i harmonii zostaje przeniesiony w przyszłość w apokaliczny horyzont, gdzie surowy, wyludniony krajobraz staje się metaforą utraty równowagi między człowiekiem a naturą.
Trzy kobiece postacie przemieniają się w ostatnie świadkini świata, który już chyli się ku upadkowi, strażniczki dawnego bujnego przeszłości, która może zniknąć.
Wybór roku 2099 nie jest przypadkowy: koniec wieku jawi się jako symboliczna granica, punkt, w którym konsekwencje naszych działań będą już nieodwracalne.
Poprzez to ponowne odczytanie klasyczności, obraz ma na celu poruszyć świadomość widza, zmusić go do ostrej konfrontacji z kruchością naszego czasu.
Bo sztuka, podobnie jak historia, nigdy nie jest tylko obrazem przeszłości, lecz niepokojącym odbiciem naszego obecnego czasu.

