Juan Fuster - Montañas blandas

Montañas blandas, wykonana w 2008 roku, stanowi część obszernej serii, w której artysta bada ekspresyjne możliwości drewna jako elementu pierwszoplanowego w kompozycji. Dzieło zbudowane na bazie płyt MDF i łączy szerokie gatunki drewna, przeważnie w odcieniach czerwieni, zestawiane z akrylami. Efekt to kompozycja wyraźnie ekspresjonistyczna, w której materia, relief i kolor zyskują szczególnie intensywną obecność. Pomimo siły czerwieni i konsekwencji drewnianych elementów, praca przekazuje wyraźne wrażenie jasności i otwartości. Światło wydaje się przenikać i równoważyć matrycową intensywność kompozycji, tworząc dialog między gęstością a lekkością, między siłą gestu a czystością barwy. Zastosowanie szerokich gatunków drewna nadaje dziełu niemal rzeźbiarski wymiar, dzięki czemu powierzchnia malarska nabiera objętości i głębi. Sierramar stanowi tym samym osobiste badanie związku między materią, kolorem, fakturą a światłem, w ramach ekspresjonistycznego języka o dużej energii wzrokowej. Dzieło o silnej obecności plastycznej, szczególnie interesujące dla kolekcjonerów ceniących eksperymenty z materiałami i malarskie propozycje o charakterze materialnym i ekspresjonistycznym. Juan Fuster (Elche, 1968) to malarz-plastyczni artysta z Alicante, którego kariera koncentruje się na badaniach malarskich i włączaniu materiałów współczesnych do języka malarstwa. Początkowo wykształcony w projektowaniu graficznym w Escuela de Artes y Oficios w Alicante, później poszerzył formację artystyczną w School of the Museum of Fine Arts w Bostonie, gdzie szczególnie pogłębił rysunek i malarstwo. Od początkowych etapów Fuster wykazywał szczególne zainteresowanie materią, powierzchniami, fakturami oraz możliwościami ekspresyjnymi materiałów, stopniowo przesuwając malarstwo w rejony zbliżone do kolażu, zestawień i rzeźby. Drewno zajmuje w tej badawczej pracy miejsce szczególnie znaczące. Jego prace opisuje się jako punkt styku malarstwa matrycznego i rzeźby, wykorzystując drewno, przedmioty i inne materiały do tworzenia powierzchni o dużej bogactwie wizualnym i fizycznym. W wystawach takich jak Powietrze, które nas wyczerpuje (Universidad Miguel Hernández, 2006) podkreślano już użycie struktur, drewna i przedmiotów do generowania kompozycji charakteryzowanych objętością, kolorem, fakturami i liniami.