Alfredo Melani - L'arte nell'industria - 1909

Alfredo Melani, Sztuka w przemyśle. Mediolan, Vallardi, 1909. 4 tomy, płótno wydawnicze, obwoluty. Prace w drewnie i pasty. Prace w metalu. Prace w kamieniu, marmurze, alabastrze, ceramice, mozaice, szkle. Prace z kości i kości słoniowej. Prace tkaninowe, tapety i ozdobne skóry. Hafty, koronki, afisze, druki itp. IV tomów. Tom I Tekst. Z 405 ilustracjami w tekście. Strony XIV, 509, 2. Tom I Atlasa. Zawieszka wydawnicza zawierająca 73 kolorowe tablice i czarno-białe oraz 13 dużych szczegółów złożonych wielokrotnie. Tom II Tekst. Z 410 ilustracjami w tekście. Stron 675. Tom II Atlasa. Zawieszka wydawnicza zawierająca 160 tablic kolorowych i czarno-białych oraz 7 dużych szczegółów złożonych wielokrotnie. W dobrym stanie z normalnymi śladami upływu czasu - marginesowe wady obwolut ochronnych.

Alfredo Melani (Pistoi, 23 stycznia 1859 – Mediolan, 29 grudnia 1928) był włoskim architektem i krytykiem sztuki.

Biografia
Alfredo Melani urodził się 23 stycznia 1859 roku w Pistoi, gdzie zaczyna studia klasyczne w seminarium biskupim i w gimnazjum Forteguerri, a następnie przechodzi do szkół technicznych. Wśród jego nauczycieli byli Francesco Bartolini, odpowiedzialny za rysunek ozdobny i geometrii, oraz profesor estetyki Aleardo Aleardi.[1]

W 1874 kontynuuje studia we Florencji w Regio Istituto di belle arti, czyli w akademii od roku niedawno zreformowanej: tu zostaje bezpośrednio przyjęty do dwurocznego tzw. nauczania ogólnego i w roku akademickim 1875-1876 przechodzi do trzyletniego tzw. nauczania specjalnego architektury. Tutaj spotyka, jako nauczyciela geometrii, perspektywy i architektury, profesora Giuseppe Castellazziego, ucznia Pietro Selvatico i autora zainteresowań nowoczesnych, nie ostatnio otwierających się na architekturę orientalną, który radykalnie zmieni jego stosunek do studiów. Po zakończeniu każdego z trzech lat szkolnych Melani zdobędzie przewidziane nagrody akademickie i odpowiadającą im srebrną medale, wyróżniając się odpowiednio w redagowaniu prac zbiorowych, w projekcie baptysterium w stylu florentyńskim XIV wieku oraz w projekcie katolickiego ewangelickiego cmentarza dla miasta stolicy, a w ostatnim roku (1877-1878) również wyróżnieniem honorable za rzeźbiony ornament. W następnym okresie 1878-1879, w którym jest jedynym zapisanym na rok fakultatywny, kończy studia oficjalne uzyskaniem licencji profesora rysunku architektonicznego, z trudnym egzaminem dotyczącym projektu więzienia dla 400 skazanych.[1]

W ramach wymian kulturalnych rozwijających się w okresie akademickim należy wymienić znajomość Camilla Boito, podczas pobytu tego we Florencji z własnymi uczniami Brera podczas podróży dyplomowej, a także poprzez Castellazzi kontakt listowny z francuskim architektem i archeologiem Jules’em Gailhabaud w odniesieniu do studiów nad ratuszem w Pistoi.[1]

W 1877, równolegle do okresu florentyńskiego, Melani wygrywa stypendium Dal Gallo, miesięczną pensję trwającą dziewięć lat zarządzaną przez Gminę Pistoi, która w następnych siedmiu latach pozwala mu pogłębiać studia architektury, także dzięki różnym podróżom we Włoszech i za granicą (wzmiankowanych przez samego siebie, pobyt w Paryżu i wycieczkę, która prowadzi go aż do Afryki).[1]

W 1881, roku, w którym zostaje laureatem na Wystawie Narodowej w Mediolanie za projekt restauracji ratusza Pistoi, osiedla się w stolicy Lombardii, gdzie w 1883, w wieku dwudziestu czterech lat, zostaje mianowany profesorem w Szkole Wyższej sztuk użytkowych przemysłu, stanowisko które jednak będzie prowadzić do upadku korzyści Dal Gallo. Melani, celowo nie poświęcając żadnej części swojego czasu urzędom publicznym, poświęca życie całkowicie studiom, zarówno architektury, jak i, w duchu współczesnego rozwoju manufaktur i przemysłu włoskiego, sztukom użytkowym, które doprowadzą do ogromnej liczby publikacji i nauczania, aż do objęcia stanowiska dyrektora tej samej szkoły. Wśród jego uczniów znajdują się także architekt modernistyczny Giuseppe Sommaruga i torineńczyk Francesco Gianotti, autor słynnej Galleria Güemes w Buenos Aires.[1]

Od 1883 roku jego powołanie jako krytyka sztuki utwierdza się i on zyskuje szeroką sławę dzięki działalności publicystycznej, zwłaszcza dzięki serii bardzo popularnych podręczników sztuki Hoepli. Będą miały one znaczny nakład zarówno pod względem liczby tytułów, jak i liczby nowych wydań, zawsze aktualizowanych, a ich wartość polega na tym, że były to pierwsze włoskie publikacje o kultury artystycznej wprowadzane na rynek krajowy, jeszcze ograniczony do repertuarów w obcej mowie, oraz na duchu krytycznym, który je ożywia, zawsze zmierzając w stronę skierowania badań artystycznych młodych ku eksperymentom, w imię wolności wyrazu, która chce wyzwolić się od neoklasycznych akademizmów. W tym duchu wpisuje się także zaproszenie, dla architektów, aby studiować gotyk nie po to, by go kopiować, lecz by czerpać sens oryginalnej kompozycji organicznej, a także apel o nadanie piękna także nowym „pojmom”, które poszerzały program architektoniczny współczesny (fabryki przemysłowe, budynki mieszkalne dla biednych, domy dla urzędników, garaże, kina).[1]

Utworzywszy w sposób militarny udział w współczesnym sporze, nie wahając się wyrazić jawne polemiki, z których nie wyklucza nazwisk takich jak Daniele Donghi, Luca Beltrami, ten sam Boito, Melani współpracuje również z licznymi włoskimi i zagranicznymi czasopismami. Do imponującego zakresu działalności publicystycznej dochodzi także działalność pod pseudonimem „Helvetius”, a także działalność prelegenta.[1]

Bardzo ograniczony jest natomiast zakres architektury projektowanej, spośród których wymieniane są m.in.: stela grobowa profesora Carlo Burci (1813-1875) na cmentarzu Misericordia we Florencji, około 1880 r.; projekt restauracji fasady ratusza Pistoi, z ukończeniem w stylu; projekt fasady kościoła San Giovanni Fuorcivitas w Pistoi oraz projekt fasady katedry w Mediolanie, opublikowany w „Ricordi di Architettura”, 1886; Villa Rosa (dziś Tedeschi) w Corlanzone (okolice Vicenzy), 1908; kaplica Merli-Maggi na cmentarzu monumentalnym w Mediolanie, opublikowana w „L'Architettura italiana” z 1910 r.[1]

Umiera w Mediolanie 29 grudnia 1928 roku.[1]