Joan Miro (1893-1983) - À Toute Épreuve

Joan Miro (1893-1983) - À Toute Épreuve 1958 - Podpis ręczny-Certyfikat Fundació Miró

JOAN MIRO'
À Toute Épreuve 1958
Xilografia w kolorze na papierze BFK (z wodnym znakiem)
Karta 52 x 38 cm, z pełnymi marginesami.
Wydanie 125

Podpisane ręcznie na dole po prawej i ponumerowane na dole po lewej 41/125

Drukowano przez Fequet i Baudier, Paryż.
Wydane przez Gérald Cramer, Genewa i Galerie Berggruen, Paryż
Certyfikat Rosa María Malet z Fundació Miró (Barcelona)

Literatura:
To wydrukowane pracuje w pełni udokumentowane i zreferowane w Oficjalnym Katalogu Razonado.
Jaques Dupin - Miró Engraver, Tom I. 1928-1960, Lista i ilustrowany numer 235 na str. 154.

Opis historyczny:

„À toute épreuve” jest jednym z najsłynniejszych książek artysty XX wieku: projekt narodził się z przyjaźni, napędzany jest nieograniczoną ambicją i ukończony z cierpliwością, która inspirowała podziw wszystkich, którzy mieli okazję to oglądać.

Wszystko zaczęło się w 1929 roku, gdy Paul Éluard napisał te wiersze w bólu podwójnej straty: Gala, jego żona, opuszcza go, by dołączyć do Salvadora Dalí, a Nusch, którą zaczyna kochać, pojawia się w jego życiu. Te surrealistyczne teksty — fragmenty, przysłowia, błyski liryczne — ukazały się w 1930 roku w Éditions surréalistes. Dopiero w 1947 roku, podczas spotkania z edytorem z Genewy Gérald Cramer, narodził się projekt umożliwiający dialog z dziełem Miró.

Miró podjął projekt z gorliwością, która zaskoczyła wszystkich. W 1948 napisał do Cramera: „Jestem całkowicie pochłonięty tym świętym księgozbiorem; mam nadzieję stworzyć coś niezwykłego, najważniejsze, co kiedykolwiek zrobiliśmy w drzeworycie od Gauguina”. Zainspirowany rysunkami Gauguina i japońskimi drzeworytami, celowo wybrał ten stary i wymagający środek, wyrzeźbił 233 klocki drewna i poddał dzieło 42 000 odbitek w prasie Atelier Lacourière w Paryżu. Praca trwała jedenaście lat. Éluard, który zmarł w 1952 roku, nie doczekał się zakończenia książki.

To, co Miró osiągnął tutaj, wykracza poza ilustrację w tradycyjnym sensie. Nie czyta wierszy, aby je przetłumaczyć, lecz je zamieszkuje, koncentrując się na przestrzeni, jaką zajmują słowa, ich rytmie wizualnym, napięciu na stronie. Xilografia staje się rzeźbą, kolor językiem, a książka – totalnym obiektem, w którym dwie poetyki — Éluarda i Miró — zanurzają się w sobie nawzajem, nie łącząc się.

Ta kolorowa xilografia na papierze BFK Rives, ponumerowana i podpisana ręką przez Miró, należy do niezależnej serii wydanej równolegle do oryginalnej książki dla kolekcjonerów. Oznaczona jako Dupin 235, posiada całą gęstość dzieła, które Riva Castleman, historomo grabatu, opisała jako „jedną z najbardziej oryginalnych i pięknych książek XX wieku”.

To dzieło ucieleśnia ducha i tematyczne elementy wszystkich łączonych prac. Wykorzystując ciemnoszary blok o strukturze słojów drewna w tle, odważne odcienie czerwieni i zieleni nakładają się na prostokąt w jednolitej, przezroczystej warstwie.
Jasne krawędzie czerwonego koła i zielona forma wyskakują z kartki swoją witalnością, podczas gdy nawarstwiane obszary cofają się w przestrzeni, z ciemniejszym odcieniem tła.
Wyglądają jak błyskotliwe czerwone zachody słońca nad zieloną łąką, możliwe jest nieskończone znaczenie stojące za tym dziełem. Miró demonstruje swoją umiejętność łamania barier i granic drzeworytu dzięki temu dziełu, pokazując nam sztukę wyłącznie jego własną, z radością ilustrując poezję.