Ennio Finzi (1931) - Alternando lo sguardo

Ennio Finzi
Pastello su cartoncino nero cm 35x50
Firma i data in basso a destra titolo a sx
Splendida opera di Ennio Finzi con autentica su foto
Opera molto rara e di qualità
Anni 2000

Ennio Finzi był uważany za ostatniego żyjącego malarza-spazialisty, faktycznie jak sam wspomina, w 1951 miał tylko 16 lat i nie mógł być wpisany do ruchu malarskiego Spazialismo, tak jak Tancredi Parmeggiani (1931 - 1964), który wtedy miał dwadzieścia lat[3].

Relacja przyjaźni i wspólnego tworzenia sztuki z wielkim malarzem Tancredi, która została również upamiętniona ważnymi pismami krytycznymi i wystawami[4], niewątpliwie skłoniła go do wejścia w krąg jednych z największych przedstawicieli malarstwa i kultury lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, takich jak Giuseppe Capogrossi, Ettore Sottsass, Umbro Apollonio, i do działania ściśle współgrającego z głównymi mistrzami weneckimi tego ruchu, jak na przykład Virgilio Guidi, Riccardo Licata czy Emilio Vedova; to właśnie Tancredi go zaprezentował również wielkiej kolekcjonerce amerykańskiej Peggy Guggenheim[5]. Przez całe lata pięćdziesiąte Finzi prowadził poszukiwania zasadniczo spazialistyczne, koncentrujące się na użyciu koloru i efektach dysonansowych i atonality[6], także interpretując nowe prądy muzyczne tamtych lat, od atonalizmu schoembergiańskiego po jazzowy be-bop afroamerykański[7]. W rzeczywistości dla Finziego Muzyka ma fundamentalne znaczenie, gdyż sam przypomina, że dla niego postrzeganie koloru zachodzi w 50% poprzez wzrok, a w drugie, 50% z udziałem słuchu, gdyż kolor nie ma tylko obrazu, lecz także dźwięk[8].

Od 1960 do 1978, również z powodu problemów ze sprzedażą prac spazialistycznych w momencie historycznym sprzyjającym innym typom poszukiwań[9], decyduje się całkowicie przyjąć zasady współczesnej analizy naukowej i technologicznej charakterystycznej dla tamtych lat, nie tak jak artyści Grupy N, którzy faktycznie wykorzystywali elektronikę i illuminotecnę[10], lecz starając się tworzyć te same założenia poprzez Non-Pittura o charakterze analitycznym w czerni i bieli, która oddalała się od silnych chromatyzmów poprzednich, koncentrując się na automatyzmie i łączeniu rytmów[11], zbliżając się coraz bardziej do Cinetyzmu[12].

Od 1978 Finzi odkrywa kolor, otwierając sezon, który w pewien sposób podąża za oszałamiającym natłokiem obrazów, który w pierwszych latach osiemdziesiątych stał się dominujący, do tego stopnia, że od połowy osiemdziesiątych, zmęczony tą intensywnością, będzie szukał swoistego powrotu do wewnętrznej medytacyjnej samotności, łącząc na tle czarnym użycie koloru dla ponownego wynurzenia, zob. cykl „Nero-Achromatico”, następnie „Neroiride” mocno inspirowane muzyką Luigiego Nono[13], które doprowadzą go w latach dziewięćdziesiątych do serii „Grammaticando” i potem „Flipper”, w których będzie starał się zorganizować język malarski zakodowany znakami i operacjami kontrastującymi[14]. Ennio Finzi szukał przez te wszystkie lata wciąż sposobu na wyrażenie samej esencji „idee”, odczucia, używając medium malarskiego jako narzędzia i nie chcąc apriory stworzyć stylu rozpoznawalnego jako malarstwo dla malarstwa[15]. Aby zrozumieć Finziego, nie trzeba czytać każdego pojedynczego momentu malarskiego jako odrębnego, lecz rozważyć całościowy przebieg jego twórczości na przestrzeni lat, z jego sprzecznościami i niezgodnościami dostrzegając podprogowy wątek[16].

Rozpoczął wystawy w 1949 roku w Fondazione Bevilacqua La Masa w Wenecji[17], gdzie w 1956 roku miał pierwszą wystawę monograficzną; fundacja, która w 1980 roku poświęciła mu antologię.

Brał udział w 1959 i 1999 roku w VIII i XIII Quadriennale w Rzymie[18] oraz w 1986 roku w XLII Biennale Sztuk Weneckich[19].

Uczył w Akademii w Wenecji.