Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło narodziło się z ideowego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii kluczowe elementy swojej poetyki. W jego pracach seryjność prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i transformację.

W tym dziele tradycja jest jednak reinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich poszukiwań: śrubę.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, rozmieszczonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na pomarańczowej powierzchni. Śruba, zazwyczaj kojarzona z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj zostaje przekształcona w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują postrzeganie dzieła.

Czerwień otula kompozycję niczym powierzchnia niosąca energię, podczas gdy śruby wynurzają się z płaszczyzny, tworząc pewien rodzaj wizualnej wibracji. Z widoku z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; patrząc z boku, ukazuje się natomiast jej prawdziwa, trójwymiarowa i materialna natura.

Dzieło nie ma być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się zatem symbolem jednoczesnego budowania i niszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, jest używane do stworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budowaniem a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.

Dzieło jest ozdobione gablotą z plexiglassu.

Przezroczysta gablotka izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki koncepcyjnej i sztuki miejskiej, nawiązując pod względem języka wizualnego i wpływu kulturowego do twórczości wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami i Damien Hirst.

Allo stesso tempo, la ricerca artistica dialoga con l’immaginario del lusso, della moda iconica e del design globale, evocando simboli iconici e marchi universalmente riconosciuti come Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi współpracami z wymienionymi artystami czy markami, lecz oryginalne twórczości, wykonane w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, symbolicznej wartości brandu i sztuki jako współczesnego przedmiotu kultury.

Takie podejście sprawia, że dzieła cieszą się szczególnym uznaniem kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, street artu koncepcyjnego i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, zachowując jednocześnie silną autonomiczną tożsamość artystyczną.