Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Opera rodzi się z dialogu idealnego z badaniem Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego dziełach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tej pracy jednak tradycja reinterpretowana jest poprzez charakterystyczny element moich poszukiwań: wino.

W miejsce gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, ułożone według precyzyjnej struktury geometrycznej na żółtej powierzchni. Śruba, element zazwyczaj kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj przekształcona została w autonomny element sztuki. Jej powtarzanie tworzy powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.

Żółty otacza kompozycję jak powierzchnia wypełniona energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z planu, tworząc pewnego rodzaju wibrację wizualną. Z widoku z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku, ujawnia swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie ma być jedynie prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się tak symbolem budowy i zniszczenia jednocześnie: to, co normalnie służy do łączenia i mocowania, jest wykorzystywane do stworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.

Dzieło wzbogacone jest szkłem plexi w obudowie.

Przezroczysta obudowa izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w szlak Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, odwołując się pod względem języka wizualnego i wpływu kulturowego do twórczości wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Allo stesso tempo, la ricerca artistica dialoga z imaginarium luksusu, mody ikonowej i designu globalnego, wywołując symbole santic i marki powszechnie rozpoznawane jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła te nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu odzwierciedlającym krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej marki oraz sztuki jako współczesnego obiektu kultury.

To podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, zachowując przy tym silną autonomiczną tożsamość artystyczną.