Antonio Nasuto - Il labirinto del fauno

Obraz „Labirynt andalu Faunala” jest dziełem o intensywnym symbolicznym i narracyjnym nasieniu, w którym baśniowy wyobraźnia splata się z niemal metafizyczną wymiarowością. Postać fauna, odwrócona plecami, lecz z twarzą zwróconą ku widzowi, pełni rolę enigmatycznego mediatora między dwoma świato: tym ciemnym i skomplikowanym labiryntem a obietnicą wolności oferowaną przez światło gwiazd.

Ikonografia fauna nawiązuje do klasycznej postaci boga Pana, lecz tutaj przybiera bardziej niepokojącą i dwuznaczną konotację, jak w słynnym filmie Guillermo del Toro, „Labirynt Fauna”. W długometrażu stworzenie to jawi się jako ambiwalentny przewodnik, jednocześnie ochronny i niepokojący, wpisany w narrację oscylującą między rzeczywistością historyczną a mitologicznym wyobrażeniem. Także w obrazie faun jawi się jako strażnik nieznanego, jego spojrzenie lodowe i cechy kopytne wywołują arkaiczny i dziki urok natury prymordialnej. Długie rogi, symbol mądrości, a jednocześnie instynktownej potęgi, wzmacniają tę arkaiczną i rytualną wymowę.

Konstrukcja dzieła sugeruje dynamiczny kontrast między cieniem a światłem: labirynt pozostaje skryty w mroku, podczas gdy na horyzoncie pojawia się wyjście pod światłem gwiezdnego nieba. Zaproszenie fauna do podążenia za taką ścieżką nabiera silnej wartości alegorycznej, nawołując obserwatora do przekroczenia granic racjonalności i zanurzenia się w misterium. Tu malarstwo nie ogranicza się do reprezentacji, lecz stanowi także przywołanie podróży inicjacyjnej, progu, który trzeba przekroczyć, aby dostać się do enigmatycznego i sublime innego wymiaru.

Obraz, więc nie ogranicza się do odtworzenia filmowych sugestii, lecz przetwarza je poprzez wyrafinowaną i konceptualnie warstwową gramatię wizualną. Widz zostaje wciągnięty w grę odwołań i interpretacji, w której niepokojąca i magnetyczna obecność fauna staje się kluczem dostępu do równoległego uniwersum, zawieszonego między koszmarem a snem, między mitem a rzeczywistością.