[DIALETTI] - Dizionarietto dell’argot - 1900

Ludzie wyższych sfer kochają sięgać po argot, a ci, którym można wypominać pewne rzeczy, prezentują swoją nonszalancję w rozmowie na ten temat." (Marcel Proust, 'La parte di Guermantes') Pierwotnie termin argot odnosił się do mów przestępców lub wojskowych. W późniejszym czasie argot rozwinął się także w innych grupach społecznych i w każdym kwartale, więc każde środowisko ma swój argot. W praktyce jest to specjalny rejestr językowy konkretnej grupy społecznej, którego celem jest wykluczenie obcych z komunikacji, zaszyfrowanie przekazywanych wiadomości. Pojęcie to pojawiło się we Francji w XIII wieku, pod nazwą jargon (czyli żargon). Jednym z pierwszych pojawień argotu w tekście literackim datuje się na XV wiek, dzięki François Villonowi i jego balladom zawartym w Coquillards, które opowiadały o łobuzach i ich żargonowym leksykonie zrozumiałym tylko dzięki opisowi procesowych czynności doznawanych przez przestępców. Francuska literatura kolejnych wieków rozpowszechniała przede wszystkim argot paryski, poprzez dzieła Victora Hugo, Honoré de Balzaca, Émile Zola i wielu innych. Argot paryski pozostawał bardzo żywy w stolicy aż do lat pięćdziesiątych; romansopisarz Louis-Ferdinand Céline używał go w swoich tekstach aż do 1961 roku, roku jego śmierci.

Zjednoczeni, w hołdzie: dwa numery satyrycznego czasopisma „Il Male”, Rok III nr 25 (30/6/1980) i Rok III nr 27 (14/7/1980).

Rękopis papierowy, w-8° (215×160 mm). 95 stron (pełny). Pismo w czytelnej kaligrafii na kartce kratkowanej. Oprawa z czerwoną perkaliną, należący do pisarza Paolo Valera (Como, 1850 – Milano, 1926).

Koniec XIX w. – początek XX w.