Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print 2004 - COA

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do ilustrowania tomiku wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić samemu), napisanego przez Tristana Tzary w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z bawełny wysokiej gramatury (250 g).
Podpisana na płycie drukarskiej.
Zapieczętowana przez wydawcę i Zmarłe Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Wydanie: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym segregatorze sztuki, dlatego zachowana w nienaruszonym stanie).

Dzieło zostanie ostrożnie poddane obróbce i zapakowane w płaski karton wzmocniony.
Przesyłka będzie z potwierdzeniem nadania i śledzeniem numeru.

Przesyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem wartości końcowej dzieła z całkowitym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Szkołę La Llotja ukończył przeciw woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego pejzaże emocjonalne, które ukształtują go jako człowieka i artystę, są zasadniczo związane z Mont-roig, Paryżem, Majorką, a później Nowym Jorkiem i Japonią. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie punktem odniesienia do intelektualnego niepokoju, który buduje się w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte'a, Brancusiego i Giacometti, a także wystawiał z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem w kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Idea ekspresjonizmu abstrakcyjnego ujawniła się w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się w Palmie de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o którym zawsze marzył. Skupił się tam na pracach rzeźb i ceramiki, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a później na Majorce, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otoczeniem naturalnym stanowią tło niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademicyzmu, nieustannie dążąc do całościowej i czystej pracy, niezależnej od żadnego określonego ruchu. Zawartość w formach i publicznych przejawach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntowniczą naturę i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego i wyjątkowo osobistego języka, co czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy niezwykle spontaniczne i bezformalnie amorficzne Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy rozmach losowych wierszy Tzary.
Wydanie oryginalne było w gestii Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte.