Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithograph - Licensed print 2008 - COA

Litografia offsetowa Hansa Hartunga (*)
Reprodukcja dzieła “T1971-R30”, wykonana przez Hartunga w 1971 roku.
Wykonana na papierze vellum o wysokiej gramaturze (220 g).
Wydana przez Arte-Paris.
Autoryzowana pod względem prawnym przez Fundację Hartung-Bergman
Podpisana na płycie przez artystę.

Specyfikacje:

Wymiary: 65 x 85 cm
Rok: 2008
Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, a zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego oferowana w stanie nienaruszonym).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie ostrożnie przygotowane do wysyłki i zapakowane w kartonową przesyłkę wzmocnioną.
Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie również ubezpieczenie transportowe o wartości końcowej dzieła z pełnym odszkodowaniem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Hans Hartung to znany niemiecki malarz, który uzyskał obywatelstwo francuskie, znany ze swoich abstrakcyjnych obrazów z czarnymi pociągnięciami pisarskimi na tle kolorów.
Urodził się w Dreźnie w rodzinie fizyków. Jego dziadek był także samoukiem malarzem i kompozytorem. Między 1915 a 1926 studiował języki klasyczne w Dresden Gymnasium oraz filozofię i historię sztuki na uniwersytecie i w Szkole Sztuk Pięknych w Dreźnie. Później wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie.
Latem 1926 podróżował na rowerze po Francji, Włochach i Hiszpanii. W 1931 po raz pierwszy wystawił prace w Dreźnie. W 1937, na wystawie zbiorowej w Jeu de Paume w Paryżu (Francja), poznał wybitnego hiszpańskiego rzeźbiarza Juana González, który wywarł na niego głęboki wpływ. González udzielił mu wszelkiej pomocy i zachęcił do podjęcia własnej drogi artystycznej.
W okresie poprzedzającym wojnę Hartung osiadł w Paryżu, aby uniknąć reżimu nazistowskiego, i wystawiał w kilku galeriach. W 1938 brał udział w wystawie anty-nazistowskiej w Galerii New Burlington w Londynie (Wielka Brytania).
W 1939 został aresztowany w Hiszpanii i później zapisał się do Legii Cudzoziemskiej na północy Afryki. W 1944 został ciężko ranny podczas oblężenia Belfortu i stracił nogę. Po wojnie nabył obywatelstwo francuskie i w 1947 odbyła się ważna wystawa indywidualna w Paryżu.
Od samego początku pozostawał z dala od ruchu Bauhausu, który uważał za chwilową modę. Jego malarstwo, całkowicie abstrakcyjne, odzwierciedlało jego pogląd na przedstawianie rzeczywistości: swobodne i czyste wyrażenie musi transcendować rzeczywistość. Szybkie pociągnięcia pędzlem stały się podstawową cechą jego metody pracy.
Prędkość w procesie twórczym była, według jego własnych słów, duchowym pragnieniem. Otrzymał kilka nagród, w tym Guggenheim Fellowship w 1956 roku oraz w 1960 roku Wielką Nagrodę Międzynarodową Biennale w Wenecji.