André Ramseyer (1914-2007) - Zonder titel

Ten abstrakcyjny rzeźbiony obraz renomowanego szwajcarskiego artysty André Ramseyer (1914-2007) został nabyty bezpośrednio od samego artysty około 1970 roku i charakterystyczny jest dla jego stylu, który silnie został zainspirowany geometryczną abstrakcją Henry’ego Moore’a. Jego prace z tego okresu koncentrują się na interakcji między „pełnią a pustką”, przy czym okrągłe otwory w rzeźbie stanowią klasyczny element jego języka formy. Choć wiele z jego najsłynniejszych dzieł odlewano w brązie, pracował również z kamieniami, takimi jak marmur i alabaster. To konkretne dzieło wydaje się być wykonane z polerowanego marmuru. Rzeźba jest numerowana 1/1 i opatrzona charakterystycznym monogramem artysty. Wymiary: 28 cm długości, 18 cm wysokości i 12 cm głębokości. Ostatnie trzy fotografie pochodzą z podobnych prac z tego samego okresu.

Pochodzenie
Atelier artysty
Rodzina van Vliet, Eindhoven (1971)

Ważne !!
Czarna masywna podstawa nie jest dołączana ze względu na ciężar (>25 kg), chyba że praca zostanie odebrana osobiście.

André Ramseyer
Dla André Ramseyer’a rzeźbiarstwo było prawdziwym powołaniem: „Nie potrafiłem robić nic innego. Posłuszny byłem wewnętrznemu powołaniu.” Powiedzenie, które starał się spełnić, nie bez bólu: „Dążysz do celu, który staje się coraz dalej, gdy podchodzisz. Artysta zawsze zostaje niewystarczający w tym, co chciałby osiągnąć. To źródło cierpienia i jednocześnie źródło inspiracji,” powiedział w wieku 90 lat Dominique Bosshard (w Neuchâtel Express, 31 stycznia 2004).

Po nauce u Léona Perrina (1886-1978) w La Chaux-de-Fonds i uczęszczaniu na Wolne Akademie Montmartre i Montparnasse w Paryżu, André Ramseyer traktował ludzkie ciało w stylu, który odzwierciedlał jego podziw dla mistrzów takich jak Rodin (1840-1917) i Maillol (1861-1944). Ostatnie figuratywne dzieło rzeźbiarza to De Badende, które patrzy na basen w środku formalnego ogrodu przed Hôtel DuPeyrou w Neuchâtel. Był to ważny punkt zwrotny w jego karierze: po pierwsze dlatego, że było to jego pierwsze duże oficjalne zlecenie, po drugie z powodu kontrowersji, które wywołało. André Ramseyer musiał bronić go przed grupą przeciwników trzymających się tradycyjnej sztuki. Zanim praca została ujawniona, minęło pięć lat, chociaż oryginalny projekt rzeźbiarza datował się na 1948 r.

Po czasie spędzonym w atelier Ossipa Zadkiny (1890-1967) André Ramseyer stopniowo przesuwał się w kierunku abstrakcji. Figury par, które rzeźbił, zyskały uproszczone, wyrafinowane kształty, z pustymi przestrzeniami między ich ciałami. Wyjaśnił swój rozwój następująco:

„To było w 1948 roku, po De Badende w Hôtel DuPeyrou, gdy odszedłem od sztuki figuratywnej. Po roku spędzonym w Paryżu pracowałem razem z rzeźbiarzem Ossipem Zadkine’em. Pod jego wpływem powoli przekształciłem się w formę wolności, której tak bardzo pragnąłem.” Zadkine pozostaje rzeźbiarzem figuratywnym, ale bierze sobie wolności z ludzkim ciałem, wolności, które przejąłem, jak w Troost, rzeźbie stojącej na centralnym placu w Biel/Bienne; nadal jest to ludzkie ciało, mężczyzna i kobieta, lecz w dużej wolności ujęte.

Kiedy André Ramseyer się odważył na abstrakcję, ta forma sztuki była surowo oceniana przez szeroką publiczność, a nawet wielu artystów, takich jak Charles L’Eplattenier (1874–1946), Léon Perrin (1886–1978) i Paulo Röthlisberger (1892–1990). Ramseyer opisuje, że ostatni, podczas pobytu w Paryżu, ulegał pokusie tworzenia nonfiguratywnego malarstwa, ale zrezygnował. „Stojąc przed rzeźbą Marino Mariniego, powiedział nawet: ‘To nie dla nas.’” Co do Léona Perrina, ocenił on pracę swego byłego ucznia jako „dziecinne, prawie zgubne!”

Przyjaciele rzeźbiarza, tacy jak Georges Froidevaux i Claude Loewer, którzy także zwrócili się ku sztuce abstrakcyjnej, napotykali ten sam brak zrozumienia: publiczność w Neuchâtel po prostu nie zwracała uwagi. okazało się, że tempo nie mogło nadążyć. Jednak region Neuchâtel i Jura od lat pięćdziesiątych dokonał spektakularnego wejścia do nowoczesnej epoki sztuki; rzeźbiarz André Ramseyer był jednym z pierwszych, którzy odważnie opuścili sztukę figuratywną i nadali swoim badaniom kręgów osobisty wymiar, nawet jeśli jego prace zawierały echa Jean Arpa lub Henry’ego Moore’a (którego poznał w 1950 r. w Kunstmuseum Bern).

Te formalne poszukiwania stawały się coraz bardziej innowacyjne, niosąc ryzyko zranienia wrażliwości mieszkańców Neuchâtel, którzy nadal byli w dużej mierze nieprzygotowani na sztukę abstrakcyjną. Tak w Courrier de Genève w 1960 r., po odsłonięciu rzeźby na elewacji budynku ubezpieczeniowego Winterthur w Neuchâtel, napisano:

„Dla tych, którzy są zainteresowani – a wierzymy, że jest ich wielu – pragniemy zwrócić uwagę na to, że motyw brązowy na elewacji budynku, wykonany przez rzeźbiarza Ramseyer, nosi tytuł Envol (Wzlot).” Co warto wiedzieć. Rzeźbiarz chciał ponownie zintegrować dzieło z architekturą. Ramseyer wyjaśnił to w Feuille d’Avis de Neuchâtel:

„Dla tego wyraźnie nowoczesnego budynku celem było wybranie prostego motywu, odpowiedniego na zewnątrz, widocznego z daleka i także dla kierowców, nawet dla tych, którzy przejeżdżali szybko.” Wybrałem grę okrągłości, która kontrastuje z pionami i poziomami budynku. Konieczne było stworzenie rosnącego rytmu, posłusznego dużemu ruchowi w górę elewacji i długiej prostokątnej ścianie, która miała być ozdobiona. Chcę podkreślić, że ta praca – którą nazwałem Wzlot – nie przedstawia nic konkretnego. To rzeźbiarski element, w którym należy widzieć jedynie grę form i rytmów. Współczesna architektura domaga się współczesnej rzeźby.”

André Ramseyer stworzył niezliczone monumentalne dzieła i utrzymywał dynamiczny dialog z architekturą. Zawsze dążył do integracji z duchem miejsca, grając przestrzenią, światłem i materiałami tych lokalizacji. Według Oliviera Bauermeistera rzeźby Ramseyer’a „stopniowo generują przestrzeń, której potrzebują, w bezprzerwowym ruchu początku i końca.”

André Ramseyer odnalazł oryginalną drogę poprzez powielanie wariantów kształtu koła. Dla niego „kula była najpiękniejszą ze wszystkich linii…” Dużą wagę przykładał także do „magii pustki” zamieszkujacej i przenikającej formę. Przeciwstawne bieguny materialnego i niematerialnego zbliżały się do siebie. Artysta często mawiał, że jego prace rozwijają się w przestrzeni, tak jak przestrzeń je przenika. Chciał, by „promieniowały od środka”. W swojej monografii o artystce z 1979 r. Marcel Joray napisał: „Formy zrodzone z koła, symbol nieba, i z przecięć z kwadratu, symbolu ziemi, rozmnażają się. Koło stanie się centralną formą wszystkich rzeźb Ramseyer’a, które dążą do osiągnięcia znaku, uświęconej materii.” Sam rzeźbiarz powtórzył to stwierdzenie (w L’Express, 31 stycznia 2004): „W dziele sztuki istnieje materia, przestrzeń, światło, całe umiejętności, które można w niego włożyć. Ale musi być dodatkowy, istotny wymiar, który nazwałbym duchowym. Dzieło przekazuje własne wibracje.”

Seria Cantata of Gates of Day (1988-1990) zajmuje wyjątkowe miejsce w jego dorobku. André Ramseyer wielokrotnie mijał granitowe płyty, które jego sąsiad, kamieniarz, składował w warsztacie. Pewnego dnia poczuł przymus, by wyrzeźbić z tych płyt formy architektoniczne i dodać subtelne grawerunki, jako hołd samemu materiałowi. To podejście wywołało wiele niepokoju i nawet artysta miał z tym trudność.

André Ramseyer wielokrotnie wypowiadał się na temat swojej pracy, w wywiadach i wykładach. Napisał także teksty do drugiej części monografii, która została wydana w 1994 roku przez Éditions du Griffon.