Denis Brihat - Inde - La voyageuse - 1955

DENIS BRIHAT, FOTOGRAF ZAANGAŻOWANY W WALKĘ O UZNANIE SWOJEJ SZTUKI

Denis Brihat urodził się w Paryżu w 1928 roku. W 1957 roku otrzymał Nagrodę Niépce’a, torując drogę pokoleniu fotografów-autorów. Był jednym z pierwszych, którzy zabiegali o uznanie fotografii za pełnoprawną formę ekspresji artystycznej, dzięki starannie wykonanym odbitkom, numerowanym w niewielkich nakładach i często wielkoformatowym.

Już w 1958 roku fotograf opuścił stolicę, by wieść skromne życie blisko natury w Luberon. Poznał tam wiele wybitnych osobistości, takich jak Pablo Picasso czy Fernand Léger, z którym współtworzył Groupe Espace, skupiającą artystów i architektów wokół wspólnej idei jedności sztuki.

Regularnie zapraszany do Stanów Zjednoczonych, w 1967 roku był jednym z pierwszych francuskich fotografów, których prace John Szarkowski zaprezentował w MoMA w Nowym Jorku. Wystawiał tam razem z przyjaciółmi, Jean-Pierre’em Sudre’em i Pierre’em Cordierem.

Denis Brihat był także gorącym orędownikiem demokratyzacji fotografii. Brał udział w wystawach w galerii Agathe Gaillard, jednej z pierwszych paryskich galerii fotografii, otwartej w 1975 roku. Wraz z Lucienem Clergue’em należał do grona założycieli festiwalu Rencontres Internationales de la Photographie d’Arles, był też związany z przedsięwzięciem Château d’Eau w Tuluzie, które tworzyli Jean i Michel Dieuzaide.

MIĘDZY WIZUALNYM LIRYZMEM A FORMALNĄ RYGORYSTYKĄ

Z biegiem lat Denis Brihat rozwijał własny kierunek poszukiwań wizualnych: uważne studium natury, a zwłaszcza świata roślin. Swój ogród, który z pasją uprawiał, postrzegał między innymi jako metaforę świata. Artysta, którego inspiracją były filozofia i literatura, fascynował się muzyką Jana Sebastiana Bacha. Przeniósł na grunt fotografii muzyczny system kontrapunktu, by tworzyć prawdziwą polifonię z jednego motywu – warzywa, kwiatu, drzewa itp.

Denis Brihat, wielki admirator Edwarda Westona i bliski fotografom amerykańskim, takim jak Aaron Siskind, Paul Caponigro i Irving Penn, fotografował badane obiekty z bardzo bliska – porosty, cebule, maki.Abstrakcja i fragment stanowią podstawę jego wizualnej składni. Przejście od mikrokosmosu do makrokosmosu jest dla niego równie istotne, co przejście od czerni i bieli do koloru. Jego niezwykłe fotografie, wykonane w czerni i bieli, a następnie tonowane rozmaitymi metalami i pigmentami, by jak najwierniej oddać naturalne barwy, świadczą o jego eksperymentalnej śmiałości. Denis Brihat podkreśla materialność odbitki i dąży do doskonałości.

Jako krzewiciel obrazów i wiedzy rzemieślniczej szybko stał się twórcą własnej szkoły, dzięki wysokim wymaganiom technicznym: fotografowie z całego świata przyjeżdżali do jego domu-pracowni w Bonnieux, by uczyć się od mistrza. Należał do nich fotograf Jean-Marc Bustamante, którego ujęła oryginalność Denisa Brihata i sposób, w jaki już na wczesnym etapie kariery postanowił uwydatniać malarskie i dekoracyjne walory fotografii.Ja.