Ana del Castillo - K2

Ta prod pintura Any Del Castillo Ibarrola oddaje majestat K2, góry należącej do łańcucha Karakórum, w systemie Himalajów. Wysokość 8611 m n.p.m., jest drugą co do wysokości górą na Ziemi, po Mount Everście, i prawdopodobnie najtrudniejszą do zdobycia pod intensowym błękitem nieba. Kompozycja koncentruje się na wierzchołku, którego stoki pokryte są białym śniegiem i niebieskimi cieniami, co tworzy wrażenie głębi i objętości.
Technika artystki wykorzystuje dynamiczne pociągnięcia pędzla, aby oddać tekstury skalne i błysk lodu w śniegu, podczas gdy ziemiste tony u podstawy góry stabilizują scenę realizmem. Dzieło przywołuje imponujące piękno krajobrazów wysokogórskich.
Użyto pigmentów z akrylami na płótnie. Obraz nie wymaga oprawy.
Autorka dołącza certyfikat autentyczności, wysyła dzieło z ubezpieczeniem, z numerem śledzenia i z najwyższą szybkością.
Ana del Castillo jest fotografką i artystką, laureatką licznych nagród, pracuje dla różnych agencji na całym świecie, pokazywała swoje prace w Londynie, Włoszech i Hiszpanii.

Ekonomistka i wielodyscyplinarna artystka (Godella, Walencja. 1963). Zawodowo jest ekonomistką, zajmuje się sprzedażą online w ostatnich latach, działalność tę odłożyła, aby poświęcić się niemal wyłącznie podróżowaniu, eksperymentowaniu jako malarka i pracy dla różnych międzynarodowych agencji jako fotografka.
Jej początki w fotografii sięgają dzieciństwa, ma prace opublikowane w diario ABC, w publikacjach Ministerstwa Kultury, różnorodnych książkach, katalogach czy na przystankach autobusowych Castellón, a także liczne nagrody i wystawy w Londynie czy Madrycie. Jej wykształcenie akademickie trwało kilka lat pod okiem fotografki Teresy Arcos.
Znajduje w Europie, mimo że globalizacja idzie krok za krokiem naprzód, w każdym kraju i mieście kilka cech charakterystycznych, które próbuje oddać na swoich obrazach, zarówno wizerunkach ludzi napotykanych na ulicy, jak i budynkach różnych epok, czy chwilach w dowolnym miejscu.
Jej podróże po Islandii, Szwajcarii, Ameryce Południowej, Afryce czy Norwegii wpłynęły na nią swoimi górami, architekturą i morzami, będącymi kolejnymi głównymi tematami zarówno w malarstwie, jak i fotografii.
Poświęcenie malarstwu nastąpiło później. Rozpoczęła szkolenie artystyczne u Álvara Romero w latach dziewięćdziesiątych, kontynuowała u godellensego malarza Germá Llorís, następnie u malarza Fernanda Jiméneza oraz Lucii Peiró i Lloret, uznanej artystki plastycznej. „Na początku nowego wieku współzałożyła heterogeniczną grupę artystów o nazwie Equipo-Argo, która obecnie składa się z trzynastu kobiet, prowadzącą działalność w hali przemysłowej w pobliżu Walencji; grupa utrzymuje stały kontakt między sobą i z awangardami artystycznymi w różnych obszarach. Jednym z celów grupy jest przygotowywanie i realizacja jednej lub dwóch wystaw rocznie. Grupa ma już liczne wystawy w naszej geografii.
Technicznie do tworzenia swoich obrazów używa pigmentów w proszku; „jej zakres tonalny jest idealny dla moich obrazów, co przemienia pracownię w swoisty laboratorjum talerzy i proszków, w których spoiwa, żywice itp. tworzą chaotyczny wszechświat, w którym czuję się absolutnie spokojna i kreatywna”.
W ostatnich latach jej twórczość artystyczna zyskała na znaczeniu poprzez wystawy, wyróżnienia i nagrody. Wyróżnienia w 2016 r. jako część zespołu Equipo-Argo na wystawie zbiorowej w Centre d’Art Taller d’Ivars w Benissa (Alicante), kolektyw majowy w espai.inf, przestrzeni wystawowej na Universidade Politécnica de Valencia oraz wystawie zbiorowej Sala Virgen de la Fuente (Teruel), Kolektyw w Casa Cultura Rocafort „La Superficie del Círculo”; w 2017 r., z tym samym zespołem, wystawa Mirada de Dona w sali La Marina El Puig de Santa Maria (Valencia), Sala Exposiciones Antiguo Ayuntamiento Bétera (Valencia), Sala Exposiciones Museros (Valencia), Mirada de Dona w Sala Exposiciones La Eliana (Valencia), Paisatje Urbá w Sala Exposiciones Náquera (Valencia); a także w 2018 r. z Zespołem-Argo w Sala Exposiciones Villa Eugenia de Godella (Valencia) z „Abstractus”, kolektywna w Sala Exposiciones Municipal de Mislata (Valencia) i Sala Exposiciones Biblioteca Dénia (Alicante) z „Abstractus” i kolejna wystawa w Sala Exposiciones Massamagrell (Valencia) z „Black and White”.
Została wybrana w XXXIV Certamen Pintura „Salvador Soria” Vila de Benissa (Alicante), na wystawie Festival D’Arts Quart de Poblet (Valencia), w XIII Premio de pintura Desideri Llombarte w Peñarroya de Tastavins (Teruel) w 2016 r. W kolejnym roku została wybrana przez Fundación Legado Andalusí, podróżującą po całym kraju; była finalistką Premi de Pintura Ciutat de Manises (Valencia), wybrana w Valencia Ciutat Oberta Bienal de las Artes de Valencia. Na 2018 r. jej dzieło wybrano do serii Dances de Alcalá w nagrodzie fotografii Stowarzyszenia Turystycznego Gúdar-Javalambre (Teruel), zdobywa kolejne edycje i wybierana w Międzynarodowym Konkursie Sztuki „José Camarón” w Segorbe.
W nagrodach zdobyła w 2014 r. nagrodę Camarón w konkursie Sztuki Segorbe (Castellón), prezentowała się solo z serią Europa w Instantes w Fundacji Bancaja Segorbe; w 2016 r. wygrała Maraton fotograficzny Las Provincias w Dénia (Alicante), nagroda Balearia oraz wyróżnienie w I Premio Eurostars Hotel Real de Fotografía. Została wybrana i wystawiała w sali Entidad Cultural Valenciana El Piló w 2016 i 2023, a także z Zespołem-Argo zrealizowała zbiorową w prestiżowej galerii Godella Villa Eugenia w 2018 r., wystawa ta później trafiła do sali wystaw Municipal w Mislata.
Ponownie została wybrana z pracami wystawionymi na Międzynarodowym Konkursie Sztuki José Camarón w Segorbe w latach 2020, 2023 i 2024.
Pod koniec 2024 r. odbyła się jej wystawa zbiorowa w Galerii Ronda w Walencji, a jest reprezentowana także przez Galerię del Sol zlokalizowaną w Walencji.
Przyznano jej nagrodę fotografii Narodowego Dziedzictwa przez Infantę w Madrycie w grudniu 2024 r.
Wciąż otrzymuje liczne nagrody za jej fotografie i obrazy, a w nadchodzących miesiącach ma zaplanowane liczne wystawy w Hiszpanii.
Według prestiżowego krytyka LFMM „jej dzieła architektoniczne przekraczają płaszczyznę fotograficzną, aby nadawać im surrealistyczny charakter, co nadaje im niezaprzeczalną wartość”.

Patxi Guerrero Carot (Profesor Uniwersytetu Jaime I) opublikowany w różnych mediach.