Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Opera rodzi się z dialogu ideowego z research Bernard Aubertin, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtórzeń i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego dziełach seryjność prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i transformację.

W tej pracy jednak tradycja jest reinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich poszukiwań: wieniec wkrętów.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertin, wykorzystuję setki śrub, rozmieszczonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Wkręt, element zwykle kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tu przekształca się w autonomny element artystyczny. Jego powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia nasycona energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z planu, tworząc pewnego rodzaju wibrację wzrokową. Z widoku frontalnego kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; z boku natomiast ujawnia swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie ma być prostą cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa wkrętem i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Wkręt staje się więc symbolem jednocześnie konstrukcji i zniszczenia: to, co normalnie służy do łączenia i mocowania, używane jest do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, słynnego na całym świecie ze swojej techniki Screw Art.

Dzieło wzbogacone jest szkatułą z plexiglasu.

Szkatuła transparentna izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki koncepcyjnej i sztuki miejskiej, odwołując się językiem wzrokowym i kulturowym do prac takich gigantów jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Allo stesso tempo, the artistic research dialoguje z wyobrażeniem luksusu, ikonowej mody i globalnego designu, przywołując symbole sakralne i marki powszechnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Dzieła nie są reprodukcjami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu, odzwierciedlającymi krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, symbolicznej wartości marki oraz sztuki jako współczesnego przedmiotu kultury.
To podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, jednocześnie zachowując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.