Ninni Pagano (1969) - L'affioramento

Wynurzenie
"Wynurzenie" to wizualna analiza kruchości i egzystencjalnego nacisku, gdzie zniekształcone ciało staje się mapą składniową stanu ducha.

​Opis wizualny dzieła

​Ikonografia i anatomia: Postać kobieca wyłania się z ciemności płótna mocno. Szyja, przerysowana i bardzo długa, podtrzymuje przechyloną do tyłu głowę zwieńczoną czerwono-ogniową opaską silikonową lub lateksową.

​Tonacja i materia: Skóra pochłania ciepłe czerwone światło, które podkreśla linię obojczyków i ścięgna szyi, podczas gdy top w acidic green z cienkimi ramiączkami przecina diagonalnie dolną część kompozycji, stanowiąc jedyny punkt chłodnego koloru.

​Tło i emergencja: Tło to gęsta, niemal plastyczna czarna plama, zaprojektowana tak, aby mięso i plastika tkanin wyróżniały się w przodzie.


​Analiza krytyczna

​Dziedzictwo manieryzmu i ekspresjonizmu współczesnego: Wydłużenie szyi do granic możliwości przywołuje bezpośrednio lekcje Parmigianino i Modiglianiego, lecz jest pozbawione wszelkiej dekoracyjnej gracji. Zgięcie anatomiczne użyte jest tu jako środek dramatyczny do przedstawienia napięcia psychicznego i mięśniowego.

​Pojęcie „Wynurzenia”: Wynurzenie opisuje subiektywny akt ponownego wyłaniania się z wewnętrznej ciemności. Spojrzenie skierowane ku górze i brak kontaktu wzrokowego z obserwatorem umieszczają podmiot w intymnym momencie przejścia, pomiędzy dusznością a wyzwoleniem.

​Synteza syntetycznego i organicznego: Kontrast wizualny między skórą (organiczna, wrażliwa) a opaską/głowicą w intensywnych kolorach (syntetyczne, niemal industrialne) tworzy estetyczny zwarcie: tożsamość podmiotu jest zasłoniona, sprężona, a jednocześnie wyeksponowana przez sztuczne elementy, które go okrywają.


Instagram:@ninnipagano