Francis Bott (1904-1998) - Abstrakt

Wczesne dzieło Francis Botta

Podpisane i datowane na 1960
Wymiary 46x37
Zdjęcia stanowią część opisu stanu.
Rama jest darmowym dodatkiem

Francis Bott (* 8 marca 1904 w Frankfurcie nad Menem; † 7 listopada 1998 w Lugano, Tessin; właściwie Ernst Bott) był niemieckim malarzem i przedstawicielem „Drugiej École de Paris”, czyli francuskiego „Informelu”. Jego twórczość artystyczna wykazuje dwa pozornie sprzeczne, ale równocześnie istotne środowiska: surrealistyczną, fantastyczną konkretyzację oraz tachistyczną, geometryczną abstrakcję. Jego dzieło składa się z malowideł, witraży, rysunków ręcznych, akwarel, gouache, rzeźb i obiektów; zajmował się również scenografią teatralną.

Francis Bott pochodzi z warstw burżuazyjnych, lecz już od młodości jego niespokojna młodość wraz z rodziną prowadziła go do Francji, Belgii, Holandii i Szwajcarii. Od 1910 roku uczęszczał do różnorodnych, najczęściej francuskojęzycznych szkół i internatów w Szwajcarii i w Belgii. W 1918 rodzina powróciła do Niemiec (Kolonia), gdzie Bott poznał m.in. Anton Räderscheidta i dołączył do kręgu around Heinricha Hoerle oraz Maxa Ernsta. Próbował pracować jako kucharz lub w biurze ojca, jednak te próby kończyły się niepowodzeniem.

Pod wpływem rozmów z „Kölnerskimi Progresistami” i ich antywojennego nastawienia Bott wykształcił anarchistyczny system światopoglądowy. Jego dążenie do indywidualnej wolności spowodowało, że po śmierci ojca w 1921 roku podjął wędrówkę jako tzw. włóczęga, zaangażowany politycznie lewicowo, podczas której między innymi dotarł do Berlina i jako paser lub kucharz morski do USA i do Meksyku.

W Berlinie Bott poznał w 1924 roku Herwartha Waldena i krąg wokół „Sturm”. W tym samym roku w Dreźnie spotkał swoją przyszłą żonę Marię Gruschkę („Manja”), pochodzącą z Polski córkę rabina. Powróciwszy do Berlina, Bott zainteresował się w 1925 roku teatrem w kontakcie z Bertolt Brechtem.

W 1926 roku Bott i Manja wyjechali do Wiednia. Utrzymanie uzyskiwał teraz jako uliczny muzyk, okazjonalny aktor i malarz pocztówek. Jego więź z Bertolt Brechtem nie ustała, i tak Bott i Manja w 1928 roku przystąpili do Komunistycznej Partii Niemiec (KPD). W 1930 roku światowy kryzys zmusił ich do przeprowadzki z Wiednia do Frankfurta nad Menem wśród zwolenników partii, lecz w 1932 znów byli w Wiedniu. Bott został w Frankfurcie nad Menem, w jego nieobecności, skazany na areszt domowy z powodu działalności politycznej; w 1933 roku aresztowano go w Norymgerze, lecz udało mu się uciec z powrotem do Wiednia. Tam również aresztowano go; miał być deportowany do Niemiec, lecz trafił na granicę czeską i tak Francis Bott i Manja dotarli do Pragi.

Tam nawiązał kontakt z austriackim ekspresjonistą Oskarem Kokoschką. Ten przekonał go, że jest malarzem, i to pod jego wpływem Bott postanowił od tej pory całkowicie poświęcić się sztuce.

W 1936 roku Bott i Manja musieli opuścić Czechosłowację i dotarli przez Zagreb (Jugosławia) i północne Włochy w 1937 roku do Paryża, gdzie Bott osobiście poznał Maxa Erwinta i Pabla Picassa. Po krótkim udziale w hiszpańskiej wojnie domowej w batalionie Thälmanna, francuska stolica stała się centrum życia pary.

W 1938 roku Francis Bott był współtwórcą „Wolnego Związku Niemieckich Artystów”. Po wybuchu wojny 1 sierpnia 1939 roku został internowany; zgłosił się jako ochotnik do armii francuskiej, lecz początkowo był przetrzymywany w różnych obozach. W 1940 roku Bott został przydzielony do jednostki armii brytyjskiej i dotarł do Tuluzy, gdzie Manja już była. Po zakończeniu działań bojowych Bott wpisany został na listę 87 niemieckich oporników, którzy zgodnie z traktatem o rozejmie mieli zostać wydani Narodowcom. Zaginął i pracował jako cieśla w Couiza na południe od Carcassonne w regionie Corbières.

14 października 1940 roku Francis Bott poślubił Marię Gruschkę, co było ukłonem w stronę świata burżuazyjnego, z którego pochodził. Gdy 11 listopada 1942 niemieckie oddziały zajęły Vichy we Francji, Francis i Manja Bott schronili się w Aurillac w departamencie Cantal we Francji centralnej i Bott przyłączył się do ruchu oporu „Francs-tireurs et Partisans”. Po wyzwoleniu Paryża w 1944 roku wrócili do stolicy i Bott utrzymywał się pracując dorywczo. W 1946 roku Bott wraz z Manją założyli atelier na Montparnasse. Francja pozostała jego wybraną ojczyzną. W 1961 roku zmarła Manja na skutek chorób, które nabawiła podczas okresu prześladowań.

usw