Francesco Correggia (1950) - Solitario

Opera ważna Artysty Francesco Correggia pod tytułem SOLITARIO dużych rozmiarów,
Kupuje się z całym ramami, które są wręczane przy licytacji.
Wymiary dzieła: Wys. 50 x 100
Wymiary z Ramą: Wys. 53,5 x 103,5

Dzieło podpisane ręcznie przez mistrza z datą i tytułem.

Dzieło sprzedawane jest w takim stanie, w jakim widoczne i na ile się spodoba.

Biografia Źródło Wikipidia
Został nauczycielem w Akademii Sztuk Pięknych w Catanzaro w latach 1979–1984 oraz w Akademii Sztuk Pięknych Brera w latach 1984–2012. Tutaj prowadził zajęcia z Dekoracji, Problemów Ekspresyjnych Współczesności oraz Zapisów kreatywnych i był Członkiem Rady Akademickiej między 2005 a 2010, ostatecznie koordynował Wydział Badań nad Współczesnością, Dwurodzin Artywistycznych, między 2004 a 2006, i kierował Centrum Badań Akademii Brera, Dwurodzin Artywistycznych od 2007 do 2012.[1] Od 2006 do 2018 pisał na blogu kultura i natura La Stampa web, a od 2015 współpracuje z domem wydawniczym Prearo editore. Jego pierwsza performances w instytucji miała miejsce w 1976 roku w Uniwersytecie Ludowym w Neapolu, pod tytułem Segno Territorio Avanguardia pod kuratelą Filiberto Menna. Projekt marginalia (Dzieło i Miejsce, Miejsce i Dzieło) pochodzi z 1979 roku. Projekt zrealizowano w 1982 roku w jeszcze nie wyremontowanych przestrzeniach samorządu San Lucido, w prowincji Cosenza. Tutaj obecny z instalacją i teoretycznym wystąpieniem na temat relacji między sztuką a instytucjami publicznymi. Z lat osiemdziesiątych powraca do malarskiej dimensji, charakteryzującej się obecnością tekstów zapisanych, filozoficznych i poetyckich. Powstały w ten sposób serie prac zaprojektowane i zrealizowane dla Kościoła w Pila, Diecezja Aosta w 2004, Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Panny w Lugnacco, Diecezja Ivrea, Kościół św. Franciszka dla diecezji Piacenza. Tutaj odbywają się wystawy, wszystkie kuratorowane przez Andreę Del Guercio.

Tymczasem w Mediolanie w 2004 roku zaprezentowano jego indywidualną wystawę Philo-sofie, Studio legale Grimaldi, pod kuratelą Cristiny Muccioli.

Od 2005 roku aż do dziś jego praca kieruje się coraz bardziej w stronę wymiaru malarskiego, gdzie prym wiedzie słowo poetyckie i literackie, aż po pejzaże nieba i monocromatyczne płótna.

wystawa indywidualna zatytułowana „Out-Now” w Studio Valmore w Vicenza w 2006 roku oraz ta w Studio Ra, Media project, w Rzymie pod tytułem: „I turn Round to Immanuel Kant” w 2009; [2] w 2010 roku wystawia się indywidualnie w Galleria Antonio Battaglia, Mediolan z wystawą pt. „Una bella Giornata” pod kuratelą Maurizio Guerri i Giovanni Iovane, w 2011 kolejna indywidualna w tej samej galerii z „una poesia”.

W 2011 roku obecny był w: Un'altra Storia, Arte Italiana dagli anni ottanta agli anni Zero w byłej Kościele św. Franciszka, pod kuratelą Edoardo Di Mauro, Como. Również w tym samym roku wykonuje w Fundacji Giuseppe Morra, Muzeum Hermanna Nitscha, Napoli, performans pod tytułem: „L'ombra di Hegel contro l'immutabile Hegel” pod kuratelą Romano Gasparotti. W 2011 roku eksponuje się na 54. Biennale w Wenecji, Palazzo Zerbini, Regione Calabria.

W 2012 roku prezentuje indywidualną wystawę zatytułowaną „Adesso si mostra” w Galleria Fusion, Torino i w POW Gallery contemporary art, Mediolan, wśród prac zbiorowych pod tytułem 22 pittori italiani. W Comune di Caravaggio (Bg) w Monastero di San Giovanni Battista obecny także jako kurator z sześcioma artystami w wystawie/projekcie dla miejsca, pod tytułem „Il quadro e lo schermo” - między obrazami a negacją obrazów. W 2013 roku wystawia się w Wenecji w arsenale, Venice docks, Castello 40, z „A case study”; w Czeskiej Kalabrii w Muzeum Przyszłości z Percorsi d'arte in Calabria; w Centrum dokumentacji sztuk wizualnych, Luigi Di Sarro, Rzym z „Avvio e sviluppo di una ricerca 1982/1985”.

W ostatnich latach odnotowujemy w 2014 roku jego indywidualną wystawę zatytułowaną „nevermore” w Galleria Donna Leathermann, New York;[3] również w 2014 r. w MAON (Museo dell'Otto e del Novecento, PalazzoVitari, Rende) retrospektywę pod tytułem in-verso opere dal 1977 al 2014.[4] W 2015 roku wystawa pod tytułem Scritture, Galleria Francesco Clivio; w tym samym roku Akademia Sztuk Pięknych Brera poświęca mu wystawę prac na papierze (1975 – 2015) pod tytułem Senso/Non senso w sali Biblioteki, pod kuratelą Claudii Cerritelli.[5] W 2016 roku jego wystawa osobista zatytułowana Impalpabile, Palazzo rinascimentale Martirano-Spinelli gmina Aieta, pod kuratelą Vittorii Coen. W 2017 roku Poesia Visiva, Galleria Carte scoperte i Casa dell'arte Spagna Bellora, Milano. W 2018 r. Contributi al Novecento, Palazzo delle Stelline, Milano pod kuratelą Tonino Sicoli, gdzie znajduje się także kilka dzieł Umberto Boccioni i Alik Cavaliere;[6] 2019 Poesia visiva dagli anni 60 agli anni 80, Heart, spazio vivo, Vimercate, Milano. Uczestniczy w grupie eksperymentalnym The sound strip poem, reading performance, w studio Prisma, Genova, oraz w Museo Jorn, Savona.[7] W 2020 roku wykonał performans pod tytułem: Letture futuriste, hołd dla Marasco, w MAON, Museo dell'Otto e del Novecento, oraz zrealizował wystawę indywidualną pod tytułem Try this lens w Galleria Antonio Battaglia, Mediolan.[8]