Carmelo Candiano (XX) - Iris

Po ukończeniu szkół średnich uczęszcza na kurs rzeźby w Instytucie Sztuki w Syrakuzie. W 1972 roku przeprowadza się do Florencji, gdzie zapisuje się na Akademię Sztuk Pięknych. W 1973 roku na Akademii Weneckiej uczestniczy w zajęciach Alberta Vianiego. Tutaj pozostaje osiem lat, pracując dla teatru z grupą przyjaciół. W 1980 roku, powracając definitywnie na Sycylię, do Scicli, napotyka tu żywy klimat kulturalny, dzięki udziałowi licznych artystów, którzy stworzyli Ruch Vitaliano Brancati oraz „Il Giornale di Scicli”. Zawiera przyjaźń z Piero Guccione, Sonia Alvarez, Franco Sarnari, wszyscy malarze, z którymi nawiązuję dialog i bogatą, stymulującą wymianę artystyczną.
W tych latach zaczyna wystawiać pierwsze rzeźby i rysunki. W 1981 roku biorę udział w kolektywnej wystawie w Palermo obok Alvarez, Guccione, Polizzi, Sarnari, a w 1982 r. miała miejsce pierwsza wystawa indywidualna w Bibliotece Miejskiej w Scicli.
Lata osiemdziesiąte upływają pod znakiem licznych wystaw w Ragusa, Rzymie, Donnalucacie. W 1987 roku zostałem zaproszony przez Vittorio Sgarbiego na wystawę „Naturą Martą w sztuce włoskiej XX wieku” w Castello Estense w Mesola (Ferrara) a w 1990 roku, także na zaproszenie Sgarbiego, biorę udział w Nagrodzie Suzara.
Po ważnej wystawie indywidualnej w Galerii Basile w Palermo w 1991 roku, w 1992 roku przeżywa momenty zarówno w życiu osobistym – poznaje Enzę, obecną żonę, jak i pod kątem zawodowym: realizuję ważną wystawę pod patronatem Gminy Bologna w Villa Aldrovandi Mazzacorati; w Galerii Il Narciso w Rzymie prezentowane są rysunki i rzeźby. Ta grafika drukowana techniką „digital-calcografia” łączy obróbkę cyfrową z kalkografią, dając dziełu charakter dotykowy.